लगे रहो मुन्ना भाई

映画『लगे रहो मुन्ना भाई』のあらすじ

Lage Raho Munna Bhai w reżyserii Rajkumara Hiraniego z 2006 roku to kontynuacja wielkiego przeboju Munna Bhai M.B.B.S. z 2003 roku. Film stanowi unikalne połączenie komedii, dramatu obyczajowego oraz wątków romantycznych, a zarazem jest jednym z najważniejszych i najbardziej cenionych dzieł współczesnego kina indyjskiego. Projektem tym Hirani ugruntował swoją pozycję twórcy potrafiącego lekki humor bez trudu łączyć z ważnym przesłaniem społecznym i humanistycznym. Głównym bohaterem jest znany z pierwszej części sympatyczny gangster Munna (w tej roli Sanjay Dutt), któremu nieodłącznie towarzyszy wierny druh Circuit (Arshad Warsi). Munna zakochuje się od pierwszego wejrzenia w głosie popularnej spikerki radiowej Jhanvi (Vidya Balan). Aby zdobyć jej uznanie i spotkać się z nią osobiście, postanawia udawać profesora historii specjalizującego się w życiu i naukach Mahatmy Gandhiego. Przygotowując się intensywnie do konkursu radiowego, bohater spędza noce w bibliotece, chłonąc nauki lidera indyjskiej niepodległości. W wyniku wycieńczenia i emocjonalnego zaangażowania Munna zaczyna widzieć postać samego Gandhiego. Zjawisko to przynosi niezwykłe rezultaty – postać Gandhiego udziela Munnie rad, jak rozwiązywać codzienne konflikty bez użycia przemocy, dając początek nowej filozofii życiowej zwanej „Gandhigiri”. Styl reżyserski Rajkumara Hiraniego wyróżnia się znakomitym wyczuciem tempa, ciepłym humorem oraz umiejętnością unikania nachalnego moralizowania. Zamiast wygłaszać podniosłe kazania, reżyser prezentuje pokojowe metody rozwiązywania problemów w sposób dowcipny, prosty i niezwykle przystępny dla każdego widza. Na wyróżnienie zasługuje znakomite aktorstwo: Sanjay Dutt ponownie wnosi na ekran charyzmę i urok osobisty, a duet z Arshadem Warsim gwarantuje wyśmienitą chemię komediową. Występ Dilipa Prabhavalkara w roli Mahatmy Gandhiego przynosi natomiast ekranową dostojność i spokój. Całość dopełnia wspaniała ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Shantanu Moitrę z tekstami Swananda Kirkirego, zawierająca urokliwe utwory takie jak „Bande Mein Tha Dum” czy romantyczne „Pal Pal Har Pal”. Obraz odniósł gigantyczny sukces komercyjny oraz krytyczny, stając się prawdziwym fenomenem społecznym w Indiach. Pojęcie „Gandhigiri” na stałe weszło do potocznego języka indyjskiego jako określenie pokojowego oporu, życzliwości i walki o swoje racje z uśmiechem na twarzy. Film zapisał się w historii także jako pierwsza indyjska produkcja zaprezentowana podczas specjalnego pokazu w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych. Do dziś Lage Raho Munna Bhai pozostaje wzorcem kina popularnego, które potrafi poruszać serca i zmieniać postawy społeczne.