アナとオットー

映画『アナとオットー』のあらすじ

„Kochankowie z Kręgu Polarnego” (1998) w reżyserii Julio Medema to jedno z najważniejszych i najbardziej cenionych osiągnięć hiszpańskiego kina poetyckiego przełomu wieków. Film ugruntował pozycję baskijskiego twórcy jako mistrza snucia nieliniowych opowieści o przeznaczeniu, przypadku oraz niezwykłych więziach łączących ludzi. Medem stworzył dzieło wyjątkowo nastrojowe, w którym realizm przeplata się z magicznym fatalizmem, a pozornie błahe zbiegi okoliczności wywierają decydujący wpływ na całe życie bohaterów. Opowieść skupia się na losach Any i Otta, których poznajemy jako dzieci w wieku ośmiu lat. Ich pierwsza przypadkowa rozmowa oraz symboliczny gest wypuszczenia papierowego samolotu uruchamiają łańcuch wydarzeń rozpisany na kilkanaście lat. Gdy ojciec Otta wiąże się z matką Any, dzieci zaczynają dorastać pod jednym dachem, a ich dziecięca przyjaźń z czasem przekształca się w głębokie, namiętne uczucie. Historia nie biega jednak prostym torem – los wielokrotnie rozdziela bohaterów, rzucając ich w różne miejsca i stawiając przed nimi trudne emocjonalnie wyzwania. Opowieść prowadzona jest dwugłosowo, ukazując te same kluczowe momenty z osobnych perspektyw Any (Najwa Nimri) i Otta (Fele Martínez). Wizualna i formalna strona filmu zachwyca precyzją wykonania. Zdjęcia Gonzala F. Berridiego budują piękny kontrast pomiędzy ciepłą paletą barw hiszpańskiego dzieciństwa a chłodnym, hipnotyzującym krajobrazem fińskiej Laponii, gdzie słońce podczas lata polarnego nigdy nie zachodzi. Medem konsekwentnie nasyca kadry motywami symbolicznymi: od krążących samolotów, przez cykliczne powtórzenia fabularne, aż po symetrię samych imion bohaterów. Całość dopełnia znakomita, poruszająca muzyka Alberta Iglesiasa, która idealnie współgra z melancholijnym tonem opowieści. W rolach głównych znakomite kreacje stworzyli Najwa Nimri oraz Fele Martínez, tworząc duet pełen ekranowej chemii, który na stałe wpisał się w pamięć widzów. „Kochankowie z Kręgu Polarnego” zdobyli szerokie uznanie krytyki oraz liczne wyróżnienia, w tym dwa trofea Goya. Dzieło Julio Medema do dziś pozostaje stawiane za wzór poruszającego kina o miłości niespełnionej, nieuchronności losu i niewidzialnych nitkach łączących dwoje ludzi na przekór czasowi i przestrzeni.