Mother

映画『Mother』のあらすじ

„Mamuśka” (oryg. Mother) z 1996 roku to jedna z najbardziej cenionych komedii autorskich Alberta Brooksa, wybitnego amerykańskiego komika, scenarzysty i reżysera. Brooks, znany w branży z błyskotliwego, neurotycznego humoru oraz wnikliwej obserwacji ludzkich zachowań, stworzył dzieło pełne ciepła, ale i gorzkiej ironii. Obraz doskonale wpisuje się w nurt amerykańskiego kina obyczajowego lat 90., oferując dojrzałe i pozbawione taniego sentymentalizmu spojrzenie na skomplikowane relacje międzypokoleniowe. Głównym bohaterem opowieści jest John Henderson, ceniony pisarz science fiction, który właśnie przechodzi przez swój drugi bolesny rozwód. Poczucie życiowego zagubienia oraz pasmo niepowodzeń uczuciowych skłaniają go do nietypowej refleksji nad własną przeszłością. John dochodzi do wniosku, że źródło jego problemów w relacjach z kobietami tkwi w nierozwiązanych konfliktach emocjonalnych z dzieciństwa i chłodnej więzi z matką, Beatrice. Aby uzdrowić swoje życie, postanawia przeprowadzić niezwykły eksperyment socjologiczno-terapeutyczny: pakuje walizki i wprowadza się z powrotem do swojego dawnego pokoju w domu matki w San Francisco. Chce spędzić z nią czas, przeanalizować wspólne nawyki, przepracować dawne żale i ostatecznie poprawić ich wzajemne stosunki. Styl reżyserski Alberta Brooksa opiera się na precyzyjnie skonstruowanych dialogach i wiarygodnie przedstawionych sytuacjach życiowych. Humoru nie budują tu sztuczne gagi, lecz autentyczne, pełne niuansów interakcje między bohaterami. Kluczem do artystycznego sukcesu filmu okazała się jednak doskonała obsada. U boku samego reżysera zagrała legenda klasycznego Hollywood, Debbie Reynolds. Jej fantastyczna kreacja Beatrice – matki oszczędnej, skupionej na drobnostkach, skrywającej własne życiowe rozczarowania pod maską chłodnej troski – zachwyciła widzów i znawców kina. Pojedynek aktorski między Brooksem a Reynolds wypada niezwykle przekonująco, stanowiąc serce całej opowieści. W rolach drugoplanowych wspierają ich m.in. Rob Morrow jako preferowany przez matkę młodszy brat oraz Lisa Kudrow. Strona wizualna filmu, za którą odpowiadał uznany operator Lajos Koltai, stawia na kameralność i naturalne oświetlenie, podkreślając domową i intymną atmosferę opowieści. Subtelna ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Marca Shaimana idealnie współgra z nastrojem scenariusza, akcentując słodko-gorzki wymiar przedstawionych wydarzeń. „Mamuśka” spotkała się z bardzo entuzjastycznym przyjęciem ze strony krytyki filmowej, dostrzegającej w niej jeden z najdorzalszych projektów w dorobku Brooksa. Film do dziś uchodzi za wybitny przykład komedii psychologicznej, pokazującej z wyczuciem i humorem, jak trudno wyzwolić się z roli dziecka w oczach własnego rodzica.