You'll Never Get Rich

映画『You'll Never Get Rich』のあらすじ

Komedia muzyczna „Marzenia o karierze” (org. You'll Never Get Rich) z 1941 roku w reżyserii Sidneya Lanfielda to jeden z kluczowych filmów w dorobku wytwórni Columbia Pictures ze złotego wieku Hollywood. Obraz ten powstał w momencie, gdy Ameryka przygotowywała się do wstąpienia do II wojny światowej, co odzwierciedla włączony do fabuły wątek służby wojskowej. Przede wszystkim jednak produkcja przeszła do historii jako pierwsze ekranowe spotkanie legendarnego mistrza tańca Freda Astaire’a oraz wschodzącej wówczas gwiazdy – Rity Hayworth. Fabuła filmu skupia się wokół Roberta Curtisa (Fred Astaire), utalentowanego choreografa pracującego dla nowojorskiego producenta rewiowego Martina Cortlanda (Robert Benchley). Cortland ma słabość do pięknych tancerek ze swojego zespołu, a jego najnowszym obiektem zachwytu staje się urodziwa Sheila Winthrop (Rita Hayworth). Gdy zazdrosna żona dyrektora odkrywa zakupioną przez niego brylantową bransoletkę z dedykacją dla Sheili, przerażony wizją rozwodu Cortland zmusza Roberta do wzięcia winy na siebie. Choreograf musi udawać narzeczonego tancerki, co prowadzi do serii absurdalnych nieporozumień. Szukając ucieczki przed skomplikowaną sytuacją osobistą oraz zazdrosnym prawdziwym narzeczonym Sheili, Robert postanawia nie unikać powołania do armii. Okazuje się jednak, że koszary wcale nie gwarantują mu spokoju. Reżyser Sidney Lanfield sprawnie łączy konwencję komedii pomyłek z dynamicznymi numerami muzycznymi. Szczególnym atutem filmu jest oprawa muzyczna skomponowana przez słynnego Cole’a Portera. Piosenki takie jak „Since I Kissed My Baby Goodbye” czy „So Near and Yet So Far” dały Astaire’owi i Hayworth idealne tło do zaprezentowania niezwykłych umiejętności tanecznych. Sekwencje choreograficzne stanowią mistrzowskie połączenie tradycyjnego stepowania z nowoczesnymi rytmami oraz elementami tańca towarzyskiego. Duet głównych aktorów wykazuje na ekranie niezwykłą chemię. Dla Rity Hayworth rola u boku Astaire’a była przełomowym momentem w karierze – film ugruntował jej pozycję jako nowej wielkiej gwiazdy kina i symbolu seksu lat 40. Astaire z kolei po raz kolejny udowodnił swój niepowtarzalny wdzięk i precyzję ruchów, tworząc znakomitą ekranową parę z nową partnerką. Dodatkową wartością jest komediowy występ Roberta Benchleya w roli roztargnionego dyrektora teatru. „Marzenia o karierze” okazały się ogromnym sukcesem komercyjnym i artystycznym, zdobywając dwie nominacje do Oscara. Film nie tylko przyniósł widzom pokrzepienie w trudnych czasach wojennych, ale również udowodnił, że Fred Astaire potrafi stworzyć genialny duet taneczny poza swoim kultowym zestawieniem z Ginger Rogers. Sukces produkcji sprawił, że rok później duet Astaire-Hayworth powrócił na ekrany w kolejnym przeboju muzycznym.