ヒア アフター

映画『ヒア アフター』のあらすじ

霊能力者としての才能にふたをして生きているアメリカ人のジョージ（マット・デイモン）、津波での臨死体験で不思議な光景を見たフランス人のマリー（セシル・ドゥ・フランス）、亡くなった双子の兄と再会したいイギリスの少年マーカス。ある日のロンドンで、死に取りつかれた3人の人生が交錯する。

„Medium” (tytuł oryginalny: Hereafter) z 2010 roku to wyjątkowa pozycja w dorobku Clinta Eastwooda, który po mocnych dramatach obyczajowych i wojennych postanowił zmierzyć się z tematyką metafizyczną oraz eschatologiczną. Scenariusz do filmu napisał ceniony brytyjski scenarzysta Peter Morgan, znany z takich produkcji jak „Królowa” czy „Frost/Nixon”. Eastwood tworzy stonowaną, refleksyjną opowieść o stracie, żałobie oraz poszukiwaniu odpowiedzi na jedno z najbardziej fundamentalnych pytań ludzkości: co dzieje się z nami po śmierci? Reżyser przeplata ze sobą trzy odrębne wątki rozwijające się w różnych częściach świata. We Francji uznana dziennikarka Marie Lelay (Cécile de France) cudem uchodzi z życiem z niszczycielskiego tsunami na Oceanie Indyjskim, co całkowicie zmienia jej podejście do życia i dotychczasowej kariery. W Londynie kilkunastoletni chłopiec Marcus przeżywa traumę po tragicznej śmierci swojego brata bliźniaka i na wszelkie sposoby próbuje nawiązać z nim kontakt. Z kolei w San Francisco żyje George Lonegan (Matt Damon) – człowiek obdarzony prawdziwym talentem mediumistycznym, który traktuje swoją zdolność komunikacji ze zmarłymi nie jak dar, lecz jak przekleństwo uniemożliwiające mu budowanie normalnych relacji. Losy tych trzech postaci powoli zmierzają do nieuniknionego spotkania w Londynie. Styl reżyserski Eastwooda w „Medium” charakteryzuje się powściągliwością, spokojnym tempem narracji i unikaniem taniego sensacjonalizmu, co odróżnia ten obraz od typowych hollywoodzkich produkcji o zjawiskach nadprzyrodzonych. Matt Damon przekonująco kreuje postać wycofanego, zmęczonego swoim darem bohatera, a Cécile de France wnosi do filmu mnóstwo emocjonalnej głębi. Na uwagę zasługuje również nastrojowa, oszczędna muzyka skomponowana przez samego Clinta Eastwooda oraz subtelne zdjęcia jego stałego współpracownika, Toma Sterna. Sekwencja otwierająca film, przedstawiająca uderzenie fali tsunami, do dziś uznawana jest za majstersztyk realizacyjny i wizualny. „Medium” wywołało mieszane reakcje krytyków, jednak doceniono dojrzałe podejście twórców do trudnego tematu żałoby i poszukiwania nadziei. Otwierająca scena tsunami zyskała szczególną uwagę branży, przynosząc filmowi nominację do Oscara w kategorii najlepszych efektów specjalnych. Dziś film pamiętany jest jako jeden z najbardziej nietypowych, kameralnych i wyciszonych projektów w późniejszej karierze Eastwooda.