Mega Piranha

映画『Mega Piranha』のあらすじ

W 2010 roku wytwórnia The Asylum, znana z produkcji niskobudżetowych filmów klasy B oraz tak zwanych mockbusterów, wypuściła na rynek produkcję „Mega Piranha”. Reżyserię powierzono Ericowi Forsbergowi, który był również autorem scenariusza. Film wpisywał się w popularny wówczas nurt kinowych i telewizyjnych widowisk o monstrualnych stworzeniach stwarzających zagrożenie dla ludzkości. Wyemitowany po raz pierwszy na kanale Syfy obraz miał na celu wykorzystanie zainteresowania nadchodzącą wówczas premierą kinową filmu „Pirania 3D” w reżyserii Alexandre’a Aji. Akcja filmu rozpoczyna się w Ameryce Południowej, gdzie w dorzeczu rzeki Orinoko dochodzi do katastrofalnego wypadku biologicznego. Zmodyfikowane genetycznie piranie, wyhodowane w celach eksperymentalnych, wydostają się na wolność. Stwory charakteryzują się niezwykłym tempem wzrostu – ich rozmiary podwajają się co kilka godzin, a ich niepohamowany apetyt prowadzi do dewastacji całych ekosystemów. Gdy zagrożenie zaczyna zbliżać się do granic Stanów Zjednoczonych, do akcji wkracza agent specjalny Jason Fitch oraz wybitna naukowiec, dr Sarah Monroe. Razem muszą znaleźć sposób na powstrzymanie nieustannie rosnących drapieżników, zanim te dotrą do wybrzeży Florydy i pochłoną milionowe miasta. Od strony realizacyjnej „Mega Piranha” reprezentuje charakterystyczny dla wytwórni The Asylum styl, w którym absurdalna fabuła łączy się z mocno ogranicznym budżetem i prostymi efektami specjalnymi. Reżyser Eric Forsberg nie próbuje tworzyć poważnego thrillera; zamiast tego serwuje widzom czystą, pozbawioną hamulców rozrywkę w duchu kina eksploatacji. Efekty komputerowe generujące tytułowe ryby są celowo przesadzone, co stało się znakiem rozpoznawczym produkcji. Gra aktorska jest pełna przerysowania – grający główną rolę Paul Logan kreuje postać twardego bohatera kina akcji, wykonując nierealistyczne ewolucje i ciosy sztuk walki przeciwko latającym rybom, podczas gdy piosenkarka Tiffany stara się nadać całości dramatyczny ton. Warstwa dźwiękowa oraz zdjęcia stoją na podstawowym poziomie telewizyjnym, podkreślając pulpowy charakter dzieła. „Mega Piranha” nie zdobyła uznania krytyków filmowych, którzy wytykali jej niedociągnięcia scenariuszowe i tanie efekty wizualne. Mimo to film zyskał status dzieła rozpoznawalnego w środowisku miłośników tak zwanego „złego kina” i filmów z kategorii „tak złe, że aż dobre”. Widzowie docenili go za absolutną bezkompromisowość w serwowaniu kuriozalnych scen akcji, z których wiele trafiło do internetowych zestawień najśmieszniejszych fragmentów filmowych. Produkcja ta utwierdziła pozycję studia The Asylum jako jednego z liderów w tworzeniu przerysowanych widowisk z potworami i utorowała drogę kolejnym popularnym franczyzom tej wytwórni.