My Giant

映画『My Giant』のあらすじ

„Mój olbrzym” (1998) w reżyserii Michaela Lehmanna to ciepła komedia obyczajowa z elementami dramatu, której główną siłą napędową jest talent komediowy Billy’ego Crystala. Koncepcja filmu narodziła się bezpośrednio z osobistych doświadczeń Crystala, który pod koniec lat 80. zaprzyjaźnił się na planie kultowej „Narzeczonej dla księcia” z legendarnym zapaśnikiem i aktorem André the Giantem. Poruszony relacją z niezwykłym artystą, amerykański komik postanowił współstworzyć opowieść o relacji zwykłego, nieco cynicznego człowieka z kimś o nietypowych warunkach fizycznych i niezwykle wrażliwej duszy. Reżyserię powierzono Michaelowi Lehmannowi, znanemu wcześniej m.in. z czarnej komedii „Śmiertelne zauroczenie”. Głównym bohaterem historii jest Sam Kamin (Billy Crystal), mało skuteczny i zafiksowany na punkcie kariery agent filmowy. Sam próbuje uciec od problemów małżeńskich i zawodowych niepowodzeń, podróżując po Europie Wschodniej. W wyniku nieszczęśliwego wypadku samochodowego w Rumunii trafia pod opiekę do odciętego od świata klasztoru. Tam poznaje Maxa (w tej roli rumuński koszykarz NBA Gheorghe Mureșan) – mierzącego ponad 230 centymetrów wzrostu mężczyznę o niezwykle łagodnym usposobieniu. Widząc w nim ogromny potencjał komercyjny, agent przekonuje olbrzyma do wyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Obiecuje mu nie tylko karierę w Hollywood, ale przede wszystkim pomoc w odnalezieniu dawnej ukochanej, Lillianny (Joanna Pacuła), która lata temu wyemigrowała do Ameryki. Najciekawszym elementem filmu jest ekranowa chemia pomiędzy doświadczonym komikiem Billym Crystalem a debiutującym przed kamerą sportowcem Gheorghem Mureșanem. Mureșan wniósł do roli autentyczną niewinność i melancholię, co świetnie kontrastuje z szybkim, pełnym sarkazmu stylem gry Crystala. W obsadzie pojawia się również polska aktorka Joanna Pacuła oraz Steven Seagal, który w zabawnej rólce epizodycznej zagrał samego siebie. Vizualnie film sprawnie łączy estetykę klasycznej hollywoodzkiej komedii z malowniczymi krajobrazami Rumunii w pierwszej części opowieści. Muzyka Marca Shaimana subtelnie podkreśla zarówno komediowe, jak i bardziej emocjonalne momenty historii. Choć „Mój olbrzym” nie odniósł dużego sukcesu komercyjnego w kinach i spotkał się z umiarkowanym przyjęciem krytyków, z biegiem lat stał się miło wspominaną produkcją z końca lat 90. Ostatecznie film jest ciepłą, familijną opowieścią o przyjaźni, przełamywaniu własnego egoizmu i redefiniowaniu życiowych priorytetów.