Swallow スワロウ

映画『Swallow スワロウ』のあらすじ

「ガール・オン・ザ・トレイン」「ヒルビリー・エレジー　郷愁の哀歌」のヘイリー・ベネットが異物を飲み込むことで自分を取り戻していく主婦を演じるスリラー。ニューヨーク郊外の邸宅で、誰もがうらやむような暮らしを手に入れたハンター。しかし、まともに話を聞いてくれない夫や、彼女を蔑ろにする義父母の存在など、彼女を取り巻く日常は孤独で息苦しいものだった。そんな中、ハンターの妊娠が発覚し、夫と義父母は待望の第一子に歓喜の声をあげるが、ハンターの孤独はこれまで以上に深くなっていった。ある日、ふとしたことからガラス玉を飲み込みたいという衝動にかられたハンターは、ガラス玉を口に入れて飲み込んでしまう。そこでハンターが痛みとともに感じたのは、得も言われぬ充足感と快楽だった。異物を飲み込むことに多幸感を抱くようになったハンターは、さらなる危険なものを飲み込みたい欲望にかられていく。

„Niedosyt” (ang. Swallow) w reżyserii Carlo Mirabella-Davisa to niepokojący i niezwykle stylistyczny dramat psychologiczny z elementami thrillera oraz body horroru. Główna bohaterka, Hunter (w tej roli znakomita Haley Bennett), wydaje się prowadzić idealne życie u boku bogatego i przystojnego męża w luksusowej posiadłości z widokiem na rzekę Hudson. Sytuacja wydaje się jeszcze bardziej godna zazdrości, gdy dziewczyna zachodzi w ciążę. Jednak za fasadą małżeńskiego szczęścia i dostatku kryje się duszna atmosfera kontroli. Hunter jest stopniowo pozbawiana własnej tożsamości przez dominującego partnera oraz jego wpływowych rodziców, traktujących ją głównie jako inkubatorkę dla ich spadkobiercy. Odpowiedzią wyobcowanego umysłu bohaterki na rosnącą presję staje się pika – rzadkie zaburzenie łaknienia, polegające na nieodpartym przymusie spożywania przedmiotów niebędących żywnością. Reżyserski debiut fabularny Mirabella-Davisa czerpie głęboką inspirację z historii jego własnej babci, która w latach 50. XX wieku zmagała się z nerwicą natręctw i została ubezwłasnowolniona przez rodzinę. Twórca przekłada to traumatyczne doświadczenie na współczesny komentarz społeczny dotyczący braku autonomii kobiet nad własnym ciałem oraz niszczącego wpływu nierealistycznych oczekiwań społecznych. Pod warstwą wizualnej sterylności kryje się głęboki dramat emocjonalny. Film z wielką precyzją balansuje między wywoływaniem fizycznego dyskomfortu u widza a budowaniem pełnej empatii relacji z protagonistką. Każdy połknięty przedmiot – od gładkiej szklanej kulki, przez ostry szpilkowy pinezek, aż po baterię – staje się dla Hunter makabrycznym, lecz jedynym dostępnym sposobem na odzyskanie poczucia sprawczości. Niezwykłym atutem produkcji są zdjęcia autorstwa Katelin Arizmendi oraz dopracowana scenografia. Kadry są pełne pastelowych, nasyconych barw i architektonicznego ładu, co tworzy fascynujący, niepokojący kontrast z rosnącym wewnętrznym chaosem bohaterki. Muzyka Nathana Halperna subtelnie akcentuje emocjonalne osamotnienie postaci. Sercem filmu pozostaje jednak fenomenalna kreacja Haley Bennett. Aktorka w niezwykle zniuansowany sposób prowadzi widzów przez poszczególne etapy przemiany swojej bohaterki: od uległej, cichej żony, przez zafascynowaną własnym sekretem kobietę, aż po osobę odnajdującą w sobie siłę do konfrontacji z przeszłością. „Niedosyt” zadebiutował na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Tribeca w 2019 roku, zdobywając uznanie krytyków za odważne podejście do trudnej tematyki oraz wybitną rolę główną. Obraz bywa porównywany do dzieł Romana Polańskiego czy Chantal Akerman, choć reżyser zachowuje własny, unikalny i pełen empatii głos. To przejmujące, zapadające w pamięć kino o poszukiwaniu własnej podmiotowości i cenie, jaką trzeba zapłacić za odzyskanie wolności.