Stoic

映画『Stoic』のあらすじ

"Stoic" z 2009 roku to jeden z najbardziej surowych, bezkompromisowych i kontrowersyjnych projektów w dorobku niemieckiego reżysera Uwe Bolla. Twórca, kojarzony wcześniej głównie z krytykowanymi, wysokobudżetowymi adaptacjami gier komputerowych, w tym okresie swojej kariery zwrócił się w stronę kina niezależnego o zupełnie innej wrażliwości. Film stanowi drastyczne odejście od czysto rozrywkowej konwencji na rzecz mrocznego, naturalistycznego dramatu więziennego. Inspiracją dla powstania scenariusza były autentyczne, wstrząsające wydarzenia, do których doszło w 2006 roku w zakładzie karnym w niemieckim Siegburgu, gdzie błaha sprzeczka między współwięźniami doprowadziła do wielogodzinnego aktu okrucieństwa. Fabuła obrazu koncentruje się na czterech skazanych odbywających wyroki w jednej, dusznej i ciasnej celi więziennej. Wieczór spędzany na rutynowej grze w pokera o pozornie nieistotną stawkę staje się zapalnikiem dla niewyobrażalnej eskalacji agresji. Gdy jeden z więźniów przegrywa i kategorycznie odmawia spełnienia poniżającej kary – zjedzenia tubki pasty do zębów – w pozostałych trzech współwięźniach budzi się uśpiony sadyzm. W ciągu kolejnych kilkunastu godzin zamknięta przestrzeń celi zamienia się w miejsce psychicznego i fizycznego terroryzowania ofiary, a granice ludzkiej godności i moralności zostają bezpowrotnie przekroczone. Pod względem realizacyjnym "Stoic" przyjmuje formę przypominającą surowy paradokument. Reżyser zrezygnował z efektownych zabiegów formalnych na rzecz dusznej, klaustrofobicznej atmosfery izolacji. Zdjęcia charakteryzują się chłodną paletą barw oraz dynamicznym wykorzystaniem kamery z ręki, co potęguje u widza poczucie bezpośredniego uczestnictwa w wydarzeniach. Kluczowym elementem konstrukcyjnym filmu są przeplatające dramatyczne wydarzenia sekwencje przesłuchań, w których bohaterowie – odgrywani przez Edwarda Furlonga, Sama Levinsona, Steffena Mennekesa oraz Steffena Jürgensa – mówią bezpośrednio do kamery, tłumacząc swoje motywacje. Wykonawcy w znacznej mierze improwizowali swoje dialogi na bazie ogólnego zarysu scenariusza, co nadało ich kreacjom niepokojącą autentyczność i obnażyło uderzający obojętnością brak empatii. Obraz wywołał skrajne emocje wśród krytyków i widzów. Ze względu na skrajnie drastyczne ukazanie przemocy oraz chłodny, wyzbyty sentymentalizmu ton, "Stoic" nie jest pozycją łatwą w odbiorze i nigdy nie trafił do szerokiej dystrybucji kinowej. Jednak wielu badaczy kina i recenzentów doceniło bezkompromisową postawę Uwe Bolla oraz odwagę w ukazaniu mrocznych mechanizmów rządzących ludzką psychiką w warunkach ekstremalnego zamknięcia. Film stanowi poruszające studium bezsensownej przemocy i ulega zapamiętaniu jako jeden z najbardziej przejmujących i dojrzałych projektów w dorobku reżysera.