死霊高校II

映画『死霊高校II』のあらすじ

ブロガー兼女優志望の高校生、アナ・ルーが不幸のサイトにログインすると、呪われた舞台劇「The Gallows」の邪悪な世界に捕らわれてしまう。ネット上にいる数少ないファンのために劇の一部を披露すると、アナは夢見ていたスターダムへと駆け上っていく。それと同時に、死霊のハングマンと悪夢の対決をすることになる。

Horror „Szubienica: Akt II” (oryg. The Gallows Act II) z 2019 roku to bezpośrednia kontynuacja niespodziewanego hitu kasowego z 2015 roku, stworzona przez ten sam duet reżyserski: Chrisa Lofinga i Travisa Cluffa. Projekt powstał we współpracy ze znanym studiem Blumhouse Productions, które wyspecjalizowało się w tworzeniu niskobudżetowych filmów grozy odnoszących sukcesy komercyjne. Pierwsza część zyskała rozgłos dzięki wykorzystaniu konwencji found footage oraz klaustrofobicznej atmosferze szkolnego teatru. Twórcy w sequelu postanowili poszerzyć lore przeklętej sztuki i zmodyfikować formułę stylistyczną, przenosząc ciężar opowieści na motywy obsesji na punkcie internetowej sławy oraz zagrożeń wynikających ze zjawisk wiralowych w mediach społecznościowych. Główną bohaterką historii jest Auna Rue (w tej roli Ema Horvath), młoda adeptka aktorstwa, która trafia do nowej szkoły średniej i marzy o wielkiej karierze scenicznej. Aby pokonać nieśmiałość i zaimponować rówieśnikom, dziewczyna zakłada kanał na platformie wideo, jednak jej materiały nie cieszą się dużym zainteresowaniem. Wszystko ulega zmianie, gdy Auna natrafia w sieci na wyzwanie związane z zakazaną sztuką „Szubienica”. Dziewczyna postanawia przeczytać fragment tekstu przed kamerą, nieświadomie odprawiając rytuał przyzwania mściwego ducha zwanego Katem (Charlie Grimille). Jej profil nagle bije rekordy popularności, a fani domagają się kolejnych nagrań. Z czasem niewinna z pozoru zabawa przeradza się w prawdziwy koszmar, a nawiedzająca ją siła mroczna zaczyna zagrażać życiu jej oraz jej najbliższych. Pod względem realizatorskim film odchodzi od surowego stylu nagrań z ręki na rzecz bardziej tradycyjnego prowadzenia kamery, przeplatanego estetyką współczesnych vblogów, relacji internetowych i rozmów wideo. Zdjęcia kładą nacisk na kontrast między doświetlonym światem wirtualnym a mroczną, przytłaczającą rzeczywistością. Ścieżka dźwiękowa operuje sprawdzonymi w gatunku zabiegami – nagłymi skokami głośności, nastrojowymi efektami tła oraz budowaniem napięcia poprzez niepokojącą ciszę przed ciosami techniki jump scare. Film trafił do dystrybucji w limitowanym zakresie oraz na platformy cyfrowe pod koniec 2019 roku. Odbiór ze strony widzów i krytyków okazał się chłodny, a recenzenci wskazywali na przewidywalność scenariusza oraz utratę unikalnego napięcia charakteryzującego część pierwszą. Pomimo tego, produkcja zwróciła uwagę na talent Emy Horvath, dla której rola Auny była ważnym etapem we wczesnej karierze, wyznaczającym początek jej występów w głośniejszych projektach branżowych.