Война и Мир 4: Пьер Безухов

映画『Война и Мир 4: Пьер Безухов』のあらすじ

Czwarta i ostatnia część ekranizacji monumentalnej powieści Lwa Tołstoja w reżyserii Siergieja Bondarczuka stanowi ukoronowanie jednego z najambitniejszych projektów w historii światowego kina. Opublikowany w 1967 roku film „Wojna i pokój, cz. IV: Pierre Bezuchow” domyka wielowątkową opowieść o losach rosyjskiego społeczeństwa w okresie wojen napoleońskich, przenosząc ciężar narracji z wielkich batalii na duchową przemianę jednostki i moralny rozrachunek z wojennym koszmarem. Fabuła skupia się na tragicznych wydarzeniach jesieni 1812 roku, gdy opuszczona przez mieszkańców Moskwa zostaje ogarnięta pożarami po wkroczeniu wojsk francuskich. Tytułowy bohater, Pierre Bezuchow, przechodzi głęboki kryzys i postanawia pozostać w zniszczonym mieście. Przebrany za chłopa, planuje zamach na samego Napoleona Bonaparte. Jego zamiary kończą się jednak niepowodzeniem, a Pierre trafia do francuskiej niewoli. Podczas wycieńczającego, zimowego marszu wraz z wycofującą się Grande Armée doświadcza granicznych cierpień, ale też odnajduje wewnętrzny spokój i sens życia dzięki znajomości z prostym żołnierzem, Płatonem Karatajewem. W tym samym czasie ranny książę Andriej Bołkoński trafia pod opiekę rodziny Rostowów, co prowadzi do poruszającego ponownego spotkania z Nataszą. Stylistycznie finałowa część epopei wyróżnia się głębokim liryzmem oraz niezwykłym wyczuciem wizualnym. Zdjęcia Anatolija Pietrickiego genialnie kontrastują monumentalne, surowe pejzaże zaśnieżonych bezdroży z kameralnymi, pełnymi napięcia scenami jenieckiego losu. Reżyser Siergiej Bondarczuk z wielką wrażliwością prowadzi narrację, łącząc perspektywę filozoficzną Tołstoja z dynamiczną formą filmową. Ścieżka dźwiękowa Wiaczesława Owczinnikowa perfekcyjnie buduje nastrój melancholii, nostalgii oraz nadziei na odrodzenie po przeżytej katastrofie. „Wojna i pokój, cz. IV: Pierre Bezuchow” wraz z pozostałymi częściami cyklu zyskała ogromne uznanie na całym świecie, stając się jednym z najbardziej cenionych osiągnięć radzieckiej kinematografii. Całe dzieło zostało docenione m.in. Nagrodą Akademii Filmowej dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz Złotym Globem. Finałowy epizod do dziś zachwyca rozmachem realizacyjnym, autentycznością dekoracji i rekwizytów oraz wybitnymi kreacjami aktorskimi.