Ladybird Ladybird

映画『Ladybird Ladybird』のあらすじ

„Biedroneczko, biedroneczko” (org. Ladybird Ladybird) z 1994 roku to jeden z najbardziej przejmujących i bezkompromisowych dramatów społecznych w dorobku brytyjskiego mistrza kina zaangażowanego, Kena Loacha. Scenariusz, napisany przez Ronę Munro, powstał w oparciu o autentyczne losy kobiety, która stała się ofiarą bezdusznych procedur biurokratycznych. Główna bohaterka, Maggie Conlan, to matka czwórki dzieci pochodzących z relacji z różnymi, często przemocowymi partnerami. Gdy w wyniku tragicznego nieszczęśliwego wypadku – pożaru w hotelu opiekuńczym – jej dzieci doznają obrażeń, opieka społeczna uznaje ją za matkę niewydolną wychowawczo i odbiera jej potomstwo. Maggie rozpoczyna rozpaczliwą walkę z machinerią państwową, a promykiem nadziei staje się dla niej relacja z Jorge, paragwajskim uchodźcą politycznym, z którym próbuje zbudować dom na nowo. Ken Loach konsekwentnie stosuje tutaj swój charakterystyczny, hiperrealistyczny styl, określany mianem realizmu społecznego. Reżyser unika taniego melodramatyzmu czy ułatwień fabularnych – Maggie nie jest krystalicznie czystą, idealną postacią, lecz kobietą skrzywdzoną, wybuchową i poturbowaną przez życie, co czyni jej dramat jeszcze bardziej wiarygodnym i złożonym. W roli Maggie błysnęła debiutująca na wielkim ekranie Crissy Rock, dotychczas pracująca jako komiczka sceniczna. Jej poruszająca, pełna surowej emocjonalności i furii kreacja aktorska została uznana za jedno z największych osiągnięć w kinie brytyjskim lat 90. Partneruje jej Vladimir Vega w roli stonowanego, cierpliwego Jorge, co tworzy przejmujący kontrast postaw i temperamentów. Za surowe, bezpretensjonalne zdjęcia odpowiadał stały współpracownik Loacha, Brian Tufano, który z wyczuciem oddał chłodną, nierzadko przygnębiającą atmosferę brytyjskich przedmieść oraz sterylnych urzędów. Muzyka George'a Fentona jest niezwykle oszczędna, pozwalając wybrzmieć autentycznym emocjom i dialogom. „Biedroneczko, biedroneczko” zdobyło szerokie uznanie na międzynarodowych festiwalach filmowych, w tym na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, gdzie Crissy Rock została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszej aktorki. Film do dziś pozostaje jednym z najbardziej przejmujących głosów w dyskusji nad granicami interwencji państwa w życie rodzinne oraz bezdusznością systemu opieki społecznej.