フィルス

映画『フィルス』のあらすじ

A bigoted junkie cop suffering from borderline personality disorder and drug addiction manipulates and hallucinates his way in a bid to secure promotion.

"Brud" z 2013 roku w reżyserii Jona S. Bairda to bezkompromisowa adaptacja głośnej i kontrowersyjnej powieści Irvine’a Welsha o tym samym tytule. Po wielkim sukcesie ekranizacji "Trainspotting" przeniesienie kolejnej prozy szkockiego pisarza na ekran stanowiło ogromne wyzwanie realizatorskie. Powieściowy "Brud" uchodził za materiał niezwykle trudny do adaptacji ze względu na swoją wulgarność, nieliniową strukturę oraz mroczną podświadomość głównego bohatera. Baird podjął się jednak tego zadania, tworząc dzieło, które wprawnie łączy bezczelną czarną komedię z przejmującym dramatem psychologicznym. Głównym bohaterem filmu jest Bruce Robertson, w którego wciela się fenomenalny James McAvoy. Robertson to edynburski detektyw policji, będący wręcz personifikacją wszelkich możliwych wad: jest chciwy, rasistowski, mizoginistyczny i bezwzględny. Gdy w mieście dochodzi do brutalnego morderstwa japońskiego studenta, pojawia się szansa na upragniony awans na stanowisko inspektora. Bruce uznaje, że nominacja należy się wyłącznie jemu, i rozpoczyna misterną, niszczycielską grę mającą na celu skompromitowanie jego kolegów z wydziału. Manipulując ludźmi i żonglując cudzymi sekretami, bohater powoli zatraca jednak kontakt z rzeczywistością. Pod pozorem cynizmu i pełnej kontroli kryje się człowiek zmagający się z poważnymi zaburzeniami psychicznymi, nękany przez poczucie winy, uzależnienie od alkoholu i narkotyków oraz niezprzepracowaną traumę. Niezaprzeczalnym filarem całej produkcji jest kreacja Jamesa McAvoya, uznawana przez wielu krytyków za jedno z najważniejszych i najbardziej odwaznych osiągnięć w jego karierze. Aktor całkowicie odrzucił swój wcześniejszy amantowy wizerunek na rzecz postaci odpychającej, a zarazem tragicznej. W obsadzie towarzyszą mu znakomici aktorzy drugoplanowi, m.in. Jamie Bell, Eddie Marsan, Imogen Poots, Shirley Henderson oraz Jim Broadbent. Warstwa wizualna filmu sprawnie oddaje niestabilny stan psychiczny bohatera – od ponurych, klaustrofobicznych ulic Edynburga po groteskowe i psychodeliczne halucynacje. Całość dopełnia klimatyczna muzyka skomponowana przez Clinta Mansella oraz precyzyjnie dobrana ścieżka dźwiękowa składająca się z klasycznych utworów muzyki popularnej. "Brud" zdobył uznanie widzów i krytyków poszukujących odważnego, nieprzewidywalnego kina niezależnego. Film wyróżnia się tym, że nie próbuje w łatwy sposób usprawiedliwiać zachowania głównego bohatera, lecz stopniowo odsłania przed widzem tragiczne podłoże jego upadku. To mroczne, prowokacyjne studium ludzkiej samotności i szaleństwa, które potrafi umiejętnie balansować na granicy groteski i tragedii.