プラダを着た悪魔

映画『プラダを着た悪魔』のあらすじ

実際にファッション誌「ヴォーグ」で編集長の助手を務めた経験のあるローレン・ワイズバーガーが、自身の体験をもとに執筆した同名ベストセラーを映画化。“プラダを着た悪魔”の異名を取る鬼編集長と、ファッション音痴のヒロインが確執の中でどう関係を築くかを描き、働く女性たちの共感を集めて大ヒットした。 大学を卒業し、ジャーナリストを目指してNYにやって来たアンディ。軽い気持ちで先端ファッション誌「RUNWAY」のカリスマ編集長、ミランダ・プリーストリーのアシスタントを志望して面接を受けて合格。だがミランダは“プラダを着た悪魔”の異名を持ち、部下たちに厳しかった。彼女の要求に応えられる人間はおらず、歴代アシスタントは次々とクビになっていたのだ。ファッションに興味のないアンディは、ミランダに叱られ続け……。キャリアのためとはいえ、私生活はめちゃめちゃ。私って、本当は何をしたいんだっけ？

"Diabeł ubiera się u Prady" z 2006 roku w reżyserii Davida Frankela to jeden z najbardziej rozpoznawalnych komediodramatów pierwszej dekady XXI wieku. Film powstał na podstawie bestsellerowej powieści Lauren Weisberger, która czerpała z własnych doświadczeń z pracy w redakcji prestiżowego magazynu „Vogue”. Obraz w realistyczny, a zarazem satyryczny sposób ukazuje bezwzględny świat wysokiej mody, w którym estetyczny perfekcjonizm zderza się z ludzkimi słabościami, determinacją oraz wielkim poświęceniem. Główną bohaterką historii jest Andrea „Andy” Sachs (w tej roli Anne Hathaway), świeżo upieczona absolwentka dziennikarstwa o ambitnych planach zawodowych. Andy nie interesuje się modą i traktuje branżę z góry, jednak przyjmuje stanowisko młodszej asystentki Mirandy Priestly (Meryl Streep), legendarnej i bezlitosnej redaktor naczelnej dyktującego trendy magazynu „Runway”. Praca pod okiem kobiety, której jedno skinienie może zniszczyć lub zbudować karierę w branży, okazuje się wycieńczającym sprawdzianem odporności psychicznej. Andy musi wykazać się niezwykłą elastycznością i poświęcić swoje życie prywatne, by sprostać niemal niemożliwym do spełnienia wymaganiom przełożonej. Sukces filmu opiera się w znacznej mierze na wybitnych kreacjach aktorskich oraz dopracowanej w najmniejszych szczegółach stronie wizualnej. Meryl Streep stworzyła absolutnie ikoniczną postać Mirandy Priestly – zamiast przerysowanej czarownicy zagrała chłodną, wyrafinowaną i genialną kobietę biznesu, mówiącą spokojnym, cichym tonem, który paraliżuje otoczenie. Partneruje jej znakomita Anne Hathaway oraz drugoplanowi aktorzy: Emily Blunt w roli neurotycznej pierwszej asystentki i Stanley Tucci jako wyrozumiały dyrektor kreatywny Nigel. Kostiumy zaprojektowane przez Patricię Field stały się prawdziwym symbolem produkcji, nadając całości niezwykłej elegancji i realizmu. Dynamiczne zdjęcia Floriana Ballhausa doskonale oddają tempo nowojorskiego życia oraz blichtr francuskich pokazów w Paryżu. „Diabeł ubiera się u Prady” zdobył wielkie uznanie krytyków i widzów, stając się ogromnym sukcesem komercyjnym na całym świecie. Film rzuca światło na cenę korporacyjnego sukcesu oraz konflikt między ambicjami zawodowymi a relacjami osobistymi. Dzieło Frankela do dziś pozostaje klasykiem kina współczesnego, trafnie analizującym mechanizmy współczesnego rynku pracy i świat mody.