Diabeł ubiera się u Prady

Opis filmu „Diabeł ubiera się u Prady"

Młoda dziewczyna zdobywa upragnioną pracę w jednym z najbardziej prestiżowych nowojorskich magazynów poświęconych modzie, mając nadzieję, że otworzy jej to drogę do wielkiej kariery. Pech w tym, że jej bezwzględna szefowa to kobieta z piekła rodem.

"Diabeł ubiera się u Prady" z 2006 roku w reżyserii Davida Frankela to jeden z najbardziej rozpoznawalnych komediodramatów pierwszej dekady XXI wieku. Film powstał na podstawie bestsellerowej powieści Lauren Weisberger, która czerpała z własnych doświadczeń z pracy w redakcji prestiżowego magazynu „Vogue”. Obraz w realistyczny, a zarazem satyryczny sposób ukazuje bezwzględny świat wysokiej mody, w którym estetyczny perfekcjonizm zderza się z ludzkimi słabościami, determinacją oraz wielkim poświęceniem. Główną bohaterką historii jest Andrea „Andy” Sachs (w tej roli Anne Hathaway), świeżo upieczona absolwentka dziennikarstwa o ambitnych planach zawodowych. Andy nie interesuje się modą i traktuje branżę z góry, jednak przyjmuje stanowisko młodszej asystentki Mirandy Priestly (Meryl Streep), legendarnej i bezlitosnej redaktor naczelnej dyktującego trendy magazynu „Runway”. Praca pod okiem kobiety, której jedno skinienie może zniszczyć lub zbudować karierę w branży, okazuje się wycieńczającym sprawdzianem odporności psychicznej. Andy musi wykazać się niezwykłą elastycznością i poświęcić swoje życie prywatne, by sprostać niemal niemożliwym do spełnienia wymaganiom przełożonej. Sukces filmu opiera się w znacznej mierze na wybitnych kreacjach aktorskich oraz dopracowanej w najmniejszych szczegółach stronie wizualnej. Meryl Streep stworzyła absolutnie ikoniczną postać Mirandy Priestly – zamiast przerysowanej czarownicy zagrała chłodną, wyrafinowaną i genialną kobietę biznesu, mówiącą spokojnym, cichym tonem, który paraliżuje otoczenie. Partneruje jej znakomita Anne Hathaway oraz drugoplanowi aktorzy: Emily Blunt w roli neurotycznej pierwszej asystentki i Stanley Tucci jako wyrozumiały dyrektor kreatywny Nigel. Kostiumy zaprojektowane przez Patricię Field stały się prawdziwym symbolem produkcji, nadając całości niezwykłej elegancji i realizmu. Dynamiczne zdjęcia Floriana Ballhausa doskonale oddają tempo nowojorskiego życia oraz blichtr francuskich pokazów w Paryżu. „Diabeł ubiera się u Prady” zdobył wielkie uznanie krytyków i widzów, stając się ogromnym sukcesem komercyjnym na całym świecie. Film rzuca światło na cenę korporacyjnego sukcesu oraz konflikt między ambicjami zawodowymi a relacjami osobistymi. Dzieło Frankela do dziś pozostaje klasykiem kina współczesnego, trafnie analizującym mechanizmy współczesnego rynku pracy i świat mody.