Ladybugs

映画『Ladybugs』のあらすじ

"Drużyna Biedronek" (ang. Ladybugs) z 1992 roku w reżyserii Sidneya J. Furiego to klasyczny przedstawiciel gatunku komedii familijno-sportowych, które cieszyły się ogromną popularnością na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Film został wyprodukowany jako jedno z komediowych przedsięwzięć skierowanych do szerszej widowni, mających wykorzystać specyficzny humor i ogromną rozpoznawalność kultowego amerykańskiego komika Rodneya Dangerfielda. Po sukcesach takich produkcji jak "Szkoła rodzenia" czy "Caddyshack", Dangerfield spróbował swoich sił w nieco bardziej stonowanym, familijnym wydaniu, nie rezygnując jednak ze swojego charakterystycznego stylu opierającego się na autotematycznym dowcipie i neurotycznym sposobie bycia. Fabuła skupia się na postaci Chestera Lee, średniego szczebla pracownika firmy tekstylnej, który z niecierpliwością wyczekuje zasłużonego awansu. Aby przypodobać się szefowi, zgadza się objąć stanowisko trenera dziewczęcej drużyny piłki nożnej o nazwie "Biedronki", sponsorowanej przez przedsiębiorstwo. Problem polega na tym, że Chester nie ma pojęcia o futbolu, a drużyna składa się z dziewcząt, które ewidentnie nie radzą sobie na boisku. Zdesperowany bohater postanawia sięgnąć po niekonwencjonalne i skrajnie ryzykowne rozwiązanie: namawia syna swojej narzeczonej, utalentowanego sportowo Matthew (w tej roli Jonathan Brandis), aby w przebraniu dziewczyny dołączył do zespołu jako "Martha". Misterny plan przynosi natychmiastowe sukcesy na boisku, ale jednocześnie rodzi szereg komicznych i skomplikowanych sytuacji obyczajowych. Pod kątem realizacyjnym film jest utrzymany w tradycyjnej dla amerykańskiego kina rozrywkowego tamtej epoki stylistyce. Sidney J. Furie prowadzi narrację w sposób lekki i dynamiczny, stawiając na gagi wizualne i słowne. Na uwagę zasługuje gra aktorska, w tym duet Rodneya Dangerfielda z Jackée Harry, która wciela się w postać asystentki trenera, Julie. Ich ekranowa chemia i celne riposty stanowią jeden z najmocniejszych punktów komediowych filmu. Jonathan Brandis, będący wówczas wschodzącą gwiazdą kina młodzieżowego, świetnie poradził sobie z podwójną rolą, nadając swojej postaci chłopięcy urok i komediowe wyczucie. Oprawę muzyczną przygotował Richard Gibbs, tworząc energiczny soundtrack, idealnie współgrający z potyczkami na boisku. W momencie premiery "Drużyna Biedronek" spotkała się z mieszanymi recenzjami krytyków, którzy wskazywali na przewidywalność fabuły oraz dość nietypowy jak na film familijny motyw przebierania chłopca za dziewczynkę. Z perspektywy czasu film zyskał jednak status nostalgicznego klasyka lat 90., uwielbianego przez widzów wychowanych na seansach VHS. "Drużyna Biedronek" pozostaje symbolem epoki komedii sportowych tamtych lat i sympatycznym przypomnieniem talentu komediowego Rodneya Dangerfielda.