Drużyna Biedronek

Opis filmu „Drużyna Biedronek"

Chester Lee (Rodney Dangerfield) marzy o awansie w pracy. Pewnego dnia zdobywa się na odwagę i przekłada swoją prośbę szefowi. Nie wszystko jednak idzie po jego myśli. Zamiast awansu zostaje trenerem dziewczęcej drużyny piłkarskiej, do której należy córka szefa. Nic dziwnego, że szefowi zależy na sukcesie "Biedronek". Chester nie ma pojęcia o piłce nożnej. Robi jednak dobrą minę i zaczyna trening.

"Drużyna Biedronek" (ang. Ladybugs) z 1992 roku w reżyserii Sidneya J. Furiego to klasyczny przedstawiciel gatunku komedii familijno-sportowych, które cieszyły się ogromną popularnością na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Film został wyprodukowany jako jedno z komediowych przedsięwzięć skierowanych do szerszej widowni, mających wykorzystać specyficzny humor i ogromną rozpoznawalność kultowego amerykańskiego komika Rodneya Dangerfielda. Po sukcesach takich produkcji jak "Szkoła rodzenia" czy "Caddyshack", Dangerfield spróbował swoich sił w nieco bardziej stonowanym, familijnym wydaniu, nie rezygnując jednak ze swojego charakterystycznego stylu opierającego się na autotematycznym dowcipie i neurotycznym sposobie bycia. Fabuła skupia się na postaci Chestera Lee, średniego szczebla pracownika firmy tekstylnej, który z niecierpliwością wyczekuje zasłużonego awansu. Aby przypodobać się szefowi, zgadza się objąć stanowisko trenera dziewczęcej drużyny piłki nożnej o nazwie "Biedronki", sponsorowanej przez przedsiębiorstwo. Problem polega na tym, że Chester nie ma pojęcia o futbolu, a drużyna składa się z dziewcząt, które ewidentnie nie radzą sobie na boisku. Zdesperowany bohater postanawia sięgnąć po niekonwencjonalne i skrajnie ryzykowne rozwiązanie: namawia syna swojej narzeczonej, utalentowanego sportowo Matthew (w tej roli Jonathan Brandis), aby w przebraniu dziewczyny dołączył do zespołu jako "Martha". Misterny plan przynosi natychmiastowe sukcesy na boisku, ale jednocześnie rodzi szereg komicznych i skomplikowanych sytuacji obyczajowych. Pod kątem realizacyjnym film jest utrzymany w tradycyjnej dla amerykańskiego kina rozrywkowego tamtej epoki stylistyce. Sidney J. Furie prowadzi narrację w sposób lekki i dynamiczny, stawiając na gagi wizualne i słowne. Na uwagę zasługuje gra aktorska, w tym duet Rodneya Dangerfielda z Jackée Harry, która wciela się w postać asystentki trenera, Julie. Ich ekranowa chemia i celne riposty stanowią jeden z najmocniejszych punktów komediowych filmu. Jonathan Brandis, będący wówczas wschodzącą gwiazdą kina młodzieżowego, świetnie poradził sobie z podwójną rolą, nadając swojej postaci chłopięcy urok i komediowe wyczucie. Oprawę muzyczną przygotował Richard Gibbs, tworząc energiczny soundtrack, idealnie współgrający z potyczkami na boisku. W momencie premiery "Drużyna Biedronek" spotkała się z mieszanymi recenzjami krytyków, którzy wskazywali na przewidywalność fabuły oraz dość nietypowy jak na film familijny motyw przebierania chłopca za dziewczynkę. Z perspektywy czasu film zyskał jednak status nostalgicznego klasyka lat 90., uwielbianego przez widzów wychowanych na seansach VHS. "Drużyna Biedronek" pozostaje symbolem epoki komedii sportowych tamtych lat i sympatycznym przypomnieniem talentu komediowego Rodneya Dangerfielda.