Hokum

映画『Hokum』のあらすじ

When novelist Ohm Bauman retreats to a remote inn to scatter his parents' ashes, he is consumed by tales of a witch haunting the honeymoon suite. Disturbing visions and a shocking disappearance forces him to confront dark corners of his past.

Hokum w reżyserii Damiana McCarthy'ego to jedna z najbardziej wyczekiwanych produkcji grozy, stanowiąca kolejny krok w karierze irlandzkiego twórcy, który zdobył uznanie fanów horroru takimi dziełami jak "Caveat" czy "Oddity". McCarthy wypracował unikalny język filmowy, łączący klasyczny, gęsty klimat gotyckich opowieści z niespiesznym budowaniem napięcia oraz pomysłową inscenizacją przerażających scen. Nowy projekt wpisuje się w ten charakterystyczny nurt, oferując widzom mroczną historię zakorzenioną w lokalnym folklorze, samotności i traumach z przeszłości, które powracają w najmniej oczekiwanym momencie. Głównym bohaterem filmu jest Ohm Bauman, ceniony i popularny autor powieści z gatunku horroru. Mężczyzna udaje się w odludny, surowy rejon, gdzie znajduje się stary, niszczejący zajazd. Głównym celem jego podróży jest rozsypanie prochów niedawno zmarłych rodziców i odnalezienie wewnętrznego spokoju. Miejsce to skrywa jednak ponurą tajemnicę. Zgodnie z powtarzaną przez nielicznych mieszkańców legendą, okolica oraz same mury zajazdu są nawiedzone przez starożytną wiedźmę. Prowadzony zawodową ciekawością pisarz zaczyna zadawać niewygodne i niebezpieczne pytania. Szybko staje się jasne, że przybycie Ohma w to ponure miejsce nie było dziełem przypadku, a przerażające opowieści kryją w sobie przerażające ziarno prawdy, powiązane z dawnymi, makabrycznymi wydarzeniami. W wymiarze realizacyjnym "Hokum" czerpie z najlepszych tradycji kina autorskiego. Reżyser konsekwentnie buduje poczucie osaczenia i izolacji, zamieniając przestrzeń starego zajazdu w osobnego, złowrogiego bohatera filmu. Styl McCarthy'ego charakteryzuje się precyzyjnym wykorzystaniem kadru, cienia oraz naturalnego oświetlenia, co potęguje wrażenie realnego zagrożenia czającego się tuż za granicą wzroku. Ogromną rolę odgrywa tu także warstwa dźwiękowa – trzeszczące podłogi, niepokojące szmery oraz oszczędna, lecz przejmująca muzyka, która wzmaga niepokój i buduje napięcie bez konieczności nadużywania tanich chwytów narracyjnych czy powtarzalnych efektów zaskoczenia. Film wyróżnia się dojrzałym podejściem do tematów straty, żałoby oraz konfrontacji z własną przeszłością. Kreacje aktorskie nadają opowieści głębi psychologicznej, dzięki czemu dramat głównego bohatera staje się niezwykle wiarygodny i bliski widzowi. "Hokum" potwierdza pozycję Damiana McCarthy'ego jako jednego z najciekawszych współczesnych głosów w kinie grozy, potrafiącego łączyć elementy tradycyjnego straszaka z artystyczną wrażliwością. Dla miłośników kina gotyckiego i horroru psychologicznego jest to pozycja obowiązkowa, zostawiająca z uczuciem głębokiego niepokoju jeszcze długo po seansie.