Infancia clandestina

映画『Infancia clandestina』のあらすじ

Argentyński dramat „Infancia clandestina” z 2012 roku w reżyserii Benjamína Ávili to niezwykle poruszające dzieło przenoszące widzów do tragicznych czasów dyktatury wojskowej w Argentynie z końca lat 70. XX wieku. Film w dużej mierze czerpie z osobistych doświadczeń samego reżysera, którego matka była aktywną działaczką lewicowej partyzantki Montoneros i padła ofiarą brutalnych represji politycznych reżimu. Przedstawiona na ekranie historia nie jest jednak wyłącznie chłodnym, politycznym rozliczeniem z historią, lecz głęboko ludzkim i nostalgicznym spojrzeniem na traumę, utratę niewinności oraz dorastanie w cieniu nieustannego, śmiertelnego zagrożenia. Głównym bohaterem opowieści jest dwunastoletni Juan (w tej roli przekonujący Teo Gutiérrez Romero), który po latach spędzonych na wygnaniu w Brazylii powraca wraz z najbliższymi do ojczyzny w 1979 roku. Jego rodzice (zagrani przez Natalię Oreiro i Césara Troncoso) oraz charyzmatyczny wujek Beto (Ernesto Alterio) to wciąż aktywni członkowie ruchu oporu walczącego z reżimem generała Jorge Rafaela Videli. Aby móc funkcjonować w opresyjnym społeczeństwie i uniknąć aresztowania, cała rodzina musi żyć w głębokiej konspiracji. Juan otrzymuje nową tożsamość – dla kolegów ze szkoły i sąsiadów staje się „Ernesto”. Chłopiec stara się prowadzić zwyczajne życie nastolatka: uczęszcza do szkoły, zakochuje się w koleżance z klasy, Maríi, i przeżywa pierwsze emocjonalne porywy serca. Jednocześnie każdego dnia musi pamiętać o rygorystycznych zasadach bezpieczeństwa, milczeć na temat prawdziwego imienia i ukrywać niebezpieczną działalność dorosłych. Benjamín Ávila przyjmuje wyjątkową perspektywę narracyjną – dramatyczne wydarzenia polityczne obserwujemy niemal wyłącznie z punktu widzenia dorastającego dziecka. Aby uniknąć epatowania brutalnością i pokazać naturalny mechanizm obronny dziecięcej psychiki, reżyser zdecydował się na zastąpienie najbardziej drastycznych scen strzelanin i aresztowań ekspresyjną, komiksową animacją. Kreacje aktorskie stanowią o ogromnej sile tego filmu. Natalia Oreiro wspaniale balansuje pomiędzy matczyną czułością a bezwzględnym oddaniem sprawiedliwej walce, z kolei debiutujący Teo Gutiérrez Romero zachwyca naturalnością i wrażliwością. Subtelne zdjęcia, dopracowana paleta barwna oddająca ducha epoki oraz dyskretna muzyka doskonale dopełniają klimat podskórnego napięcia. „Infancia clandestina” spotkała się z entuzjastycznym odbiorem zarówno ze strony krytyków filmowych, jak i publiczności. Film zdobył szereg prestiżowych nagród, w tym argentyńskie nagrody Sur oraz Srebrne Kondory, i został oficjalnym kandydatem Argentyny do Oscara. Dzieło Ávili wyróżnia się dojrzałością w ukazywaniu skomplikowanych wyborów moralnych i pozostaje jednym z najbardziej przejmujących obrazów ukazujących cenę, jaką za polityczne decyzje rodziców płacą najmłodsi.