La casa con la scala nel buio

映画『La casa con la scala nel buio』のあらすじ

„La casa con la scala nel buio” (znany również pod angielskim tytułem „A Blade in the Dark”) z 1983 roku to jeden z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych filmów w dorobku Lamberta Bavy, syna legendy włoskiego kina grozy, Mario Bavy. Produkcja ta powstała w okresie, gdy tradycyjny włoski gatunek giallo powoli ustępował miejsca amerykańskiemu slasherowi. Film Bavy doskonale łączy w sobie klasyczne elementy obu tych nurtów, oferując widzom krwawy, a zarazem pełen napięcia thriller psychologiczny, zakorzeniony w klaustrofobicznej atmosferze odosobnienia. Głównym bohaterem historii jest Bruno (w tej roli Andrea Occhipinti), utalentowany kompozytor muzyki filmowej, który wynajmuje odizolowaną, luksusową willę na przedmieściach Rzymu. Mężczyzna zamierza w spokoju pracować nad ścieżką dźwiękową do powstającego właśnie horroru. Szybko jednak jego praca zostaje przerwana przez niepokojące i tajemnicze wydarzenia. Bruno poznaje dwie kobiety związane z poprzednim lokatorem posiadłości. Gdy obie nagle znikają w niewyjaśnionych okolicznościach, kompozytor zaczyna zdawać sobie sprawę, że w domu doszło do zbrodni, a on sam stał się celem zamaskowanego mordercy uzbrojonego w brzytwę. Poszukując prawdy, Bruno musi zmierzyć się z mroczną zagadką z przeszłości i zacierać granicę między fikcją z tworzonej muzyki a przerażającą rzeczywistością. Pod względem realizacyjnym Lamberto Bava wykazuje się znakomitym wyczuciem przestrzeni i budowania napięcia. Akcja filmu niemal w całości rozgrywa się wewnątrz jednej posiadłości, co potęguje poczucie klaustrofobii i zagrożenia. Reżyser wprawnie operuje światłocieniem, długimi ujęciami oraz zbliżeniami na detale, tworząc atmosferę gęstego niepokoju. Kluczową rolę w budowaniu klimatu odgrywa znakomita ścieżka dźwiękowa skomponowana przez braci Guido i Maurizio De Angelis. Dynamiczna, niepokojąca muzyka syntezatorowa idealnie współgra z narastającym paranoicznym nastrojem i staje się niemal autonomicznym bohaterem opowieści. W obsadzie na wyróżnienie zasługuje Andrea Occhipinti, który przekonująco przedstawia ewolucję swojej postaci – od opanowanego artysty do przerażonego, lecz zdeterminowanego człowieka walczącego o przetrwanie. Ciekawym akcentem jest również występ Michele Soaviego, który nie tylko wcielił się w postać reżysera Tony'ego, ale pełnił też funkcję asystenta reżysera na planie. „La casa con la scala nel buio” cieszy się dziś statusem filmu kultowego wśród miłośników włoskiego kina eksploatacji i giallo, stanowiąc godny most łączący twórczość Mario Bavy z późniejszymi sukcesami Lamberta Bavy.