イノセント

映画『イノセント』のあらすじ

Ostatnie dzieło w dorobku jednego z najważniejszych mistrzów włoskiego kina, Luchino Viscontiego, nakręcone w 1976 roku. Film stanowi adaptację głośnej powieści Gabriele D'Annunzio z 1892 roku o tym samym tytule. Visconti tworzył to widowisko po ciężkim udarze mózgu, reżyserując z wózka inwalidzkiego, co nadało obrazowi wyjątkowy, melancholijny charakter autorskiej testamentowej wypowiedzi. Premiera odbyła się już po śmierci reżysera, wywołując ogromne poruszenie w świecie filmowym. Akcja filmu przenosi widzów w świat pod koniec XIX wieku, do środowiska bogatej włoskiej arystokracji. Główny bohater, Tullio Hermil (w tej roli Giancarlo Giannini), to cyniczny, egocentryczny szlachcic, który otwarcie gardzi konwenansami społecznymi. Tullio nie ukrywa przed swoją żoną Giulianą (Laura Antonelli) romansu z wpływową hrabiną Teresą Raffo (Jennifer O'Neill). Sytuacja ulega jednak zmianie, gdy zignorowana Giuliana szuka pocieszenia w ramionach młodego, obiecującego pisarza Filippo d'Arborio. Widok odradzającej się niezależności żony i jej tajemniczego uczucia do innego mężczyzny budzi w Tullio gwałtowną zazdrość oraz dawno zapomniane pożądanie, prowadząc do niebezpiecznej gry emocjonalnej. Visconti po raz kolejny udowadnia swoje mistrzostwo w kreowaniu wyrafinowanych portretów upadającej arystokracji. Zdjęcia Pasqualino De Santisa urzekają dbałością o każdy detal – od misternie zaprojektowanych kostiumów autorstwa Piero Tosiego, po bogato zdobione wnętrza pałaców i malownicze pejzaże. Kreacje aktorskie stanowią jeden z najmocniejszych punktów produkcji; Giancarlo Giannini znakomicie oddaje wewnętrzne pęknięcie i obsesję swego bohatera, z kolei Laura Antonelli emanuje zarówno delikatnością, jak i ukrytą siłą. Oprawa muzyczna Franco Mannino, wzbogacona o utwory muzyki klasycznej, idealnie podkreśla napięcie i nieuchronność zbliżającego się dramatu. "Niewinne" to poruszające studium pychy, zazdrości oraz moralnego rozkładu wyższych sfer. Choć film bywał porównywany do wcześniejszych arcydzieł Viscontiego, takich jak "Lampart" czy "Śmierć w Wenecji", stanowi dojrzałe, podszyte goryczą podsumowanie jego twórczości. To niezwykle elegancki, a zarazem bezwzględny dramat psychologiczny, w którym estetyczne piękno zderza się z tragiczną kondycją ludzkiej natury.