おかしなおかしな大追跡

映画『おかしなおかしな大追跡』のあらすじ

„No i co, doktorku?” z 1972 roku to jeden z najważniejszych i najbardziej udanych hołdów złożonych złotej erze amerykańskiej komedii typu screwball. Reżyser Peter Bogdanovich, będący wówczas jednym z czołowych twórców Nowego Hollywood oraz wybitnym znawcą historii kina, postanowił zrealizować film wprost nawiązujący do klasycznych dzieł Howarda Hawksa – przede wszystkim do kultowego „Drapieżnego malucha” z 1938 roku. Obraz z niezwykłym zapałem reaktywował tradycję szalonych komedii pomyłek i humoru slapstickowego, przenosząc je we współczesne, barwne dekoracje San Francisco początku lat 70. Głównym bohaterem historii jest Howard Bannister (w tej roli Ryan O'Neal), niezwykle roztargniony i nieśmiały muzykolog, który przybywa do San Francisco wraz ze swoją sztywną, dominującą narzeczoną Eunice. Howard ma nadzieję na zdobycie prestiżowego stypendium naukowego przyznawanego przez bogatego filantropa. Sytuacja skomplikuje się diametralnie, gdy na jego drodze stanie wolna duchem, tajemnicza Judy Maxwell (Barbra Streisand) – kobieta obdarzona niespotykanym talentem do sprowadzania chaosu na każdego, kto znajdzie się w jej pobliżu. Zamieszanie potęguje fakt, że w tym samym hotelu znajduje się czworo gości z identycznymi torbami podróżnymi, zawierającymi odpowiednio: skały muzykologiczne, tajne dokumenty rządowe, bezcenną biżuterię oraz rzeczy osobiste. Film charakteryzuje się błyskawicznym tempem akcji, kapitalnie skonstruowanymi dialogami pełnymi ciętych ripost oraz genialnie zaprojektowanymi sekwencjami komediowymi. Bogdanovich perfekcyjnie prowadzi obsadę: duet Streisand i O'Neal prezentuje nieprawdopodobną chemię ekranową, łącząc elegancję z dojrzałym komediowym wyczuciem. Prawdziwym odkryciem filmu okazała się jednak Madeline Kahn, która w swoim kinowym debiucie stworzyła niezapomnianą, histeryczną kreację Eunice. Od strony wizualnej na szczególną uwagę zasługują dynamiczne zdjęcia oraz spektakularny, ponad dziesięciominutowy pościg ulicami San Francisco, który przeszedł do historii kina jako majstersztyk tradycyjnej sztuki kaskaderskiej. „No i co, doktorku?” okazało się wielkim sukcesem komercyjnym i artystycznym, stając się trzecim najbardziej dochodowym filmem 1972 roku w Ameryce Północnej (zaraz po „Ojcu chrzestnym” i „Tragedii Posejdona”). Krytycy zachwycali się lekkością formy, inteligencją scenariusza oraz bezbłędnym rytmem. Film do dziś pozostaje wzorcowym przykładem nowożytnej komedii pomyłek i jednym z najchętniej oglądanych dzieł w dorobku Petera Bogdanovicha.