Die Präsenz

映画『Die Präsenz』のあらすじ

„Die Präsenz” (na polskim rynku znany pod tytułem „Obecność”) z 2014 roku to niemiecki niezależny horror zrealizowany w konwencji found footage. Reżyser i scenarzysta Daniele Grieco postawił w nim na kameralny strach i klasyczny motyw nawiedzonego miejsca, wpisując się w nurt popularyzowany przez takie produkcje jak „The Blair Witch Project” czy seria „Paranormal Activity”. Film powstał z myślą o miłośnikach kina grozy ceniących budowanie napięcia poprzez gęstą atmosferę, opustoszałe przestrzenie oraz stopniowo narastające poczucie klaustrofobii i bezsilności. Fabuła skupia się na trójce bohaterów: Markusie, jego partnerce Rebece oraz ich wspólnym przyjacielu Lukasie. Markus żywi głębokie pasje związane ze zjawiskami paranormalnymi i postanawia zbadać opuszczony zamek, w którym według lokalnych przekazów kryje się demoniczna siła. Młodzi ludzie wyruszają na miejsce wyposażeni w sprzęt wideo, z początku traktując całą wyprawę jako ekscytującą przygodę i okazję do nagrania ciekawego materiału. Po przybyciu do ruin i rozstawieniu kamer bardzo szybko okazuje się jednak, że mroczne opowieści nie były jedynie legendą. Z biegiem nocy w korytarzach zaczynają dziać się niepokojące i trudne do wytłumaczenia rzeczy, a bohaterowie ze zdumieniem i przerażeniem uświadamiają sobie, że znaleźli się w śmiertelnej pułapce. Daniele Grieco buduje poczucie zagrożenia przede wszystkim za pomocą dźwięku i przestrzeni. Zamiast skupiać się na drastycznych efektach czy ciągłych prostych straszakach, reżyser wykorzystuje odgłosy otoczenia – trzeszczenie starych konstrukcji, niepokojące szepty oraz nagłe wahania światła. Zdjęcia utrzymane w surowej estetyce amatorskich nagrań potęgują wrażenie obcowania z autentycznym materiałem zarejestrowanym przez bohaterów. W głównych rolach występują Matthias Dietrich, Henning Nöhren oraz Liv Lisa Fries. Aktorzy wiarygodnie oddają rosnącą panikę i narastający brak zaufania w grupie, co staje się jednym z najważniejszych atutów całej produkcji. Chociaż „Die Präsenz” nie trafił do szerokiej dystrybucji kinowej w wielu krajach i pozostał pozycją niszową, zwrócił uwagę entuzjastów kina gatunkowego jako udany przykład niemieckiego horroru niezależnego. Niskobudżetowe produkcje z gatunku grozy rzadko pojawiają się w niemieckiej kinematografii z tak surowym i konsekwentnym podejściem do formy found footage. Film Grieco stanowi ciekawy przykład wykorzystania ograniczonych środków finansowych, dopracowanej oprawy dźwiękowej i przemyślanej lokacji do stworzenia filmu potrafiącego wywołać u widzów autentyczny niepokój.