On ira

映画『On ira』のあらすじ

Francuskie kino od lat słynie z umiejętności łączenia trudnych, słodko-gorzkich tematów społecznych z lekką formą komediową. Film „On ira” w reżyserii Enyii Baroux wpisuje się w tę tradycję, proponując widzom wzruszający, a zarazem pełen ciepła komediodramat w formule kina drogi. Reżyserka podejmuje delikatny i wciąż wzbudzający spore emocje temat autonomii jednostki, prawa do godnego odchodzenia oraz relacji rodzinnych, które nierzadko wystawiane są na próbę w obliczu ostatecznych życiowych decyzji. Obraz stawia pytania o granice szczerości wobec najbliższych oraz o to, jak wiele jesteśmy w stanie zrobić, by uchronić swoich ukochanych przed bolesną prawdą. Główną bohaterką historii jest 80-letnia Marie, w którą z wielkim wyczuciem wciela się ceniona aktorka Hélène Vincent. Kobieta ma już dość zmagań z wyniszczającą chorobą i podejmuje świadomą decyzję o wyjeździe do Szwajcarii, aby tam w legalny sposób zakończyć swoje życie. Problem pojawia się w momencie, gdy musi poinformować o swoim planie najbliższych: nieodpowiedzialnego syna Bruno oraz wnuczkę Annę, która właśnie przechodzi pełen napięć kryzys wieku nastoletniego. Zamiast zdobyć się na trudną rozmowę, Marie wpada w panikę i wymyśla pretekst – kłamstwo o tajemniczym spadku czekającym na odebranie w szwajcarskim banku. W całe przedsięwzięcie zostaje wplątany Rudy, nowo poznany opiekun, który siada za kierownicą sędziwego rodzinnego kampera. Tak rozpoczyna się pełna niespodzianek podróż, podczas której ukryty cel ciąży nad każdym wspólnie spędzonym kilometrem. Siłą produkcji jest przede wszystkim znakomicie dobrana obsada i wyrazisty styl narracyjny. Hélène Vincent buduje postać niezwykle autentyczną – pełną determinacji, ale zarazem lęku i nostalgii. Jej ekranowa relacja z Davidem Ayalą oraz młodą Juliette Gasquet tworzy przekonujący portret wielopokoleniowej rodziny z licznymi niedomówieniami i nierozwiązanymi konfliktami z przeszłości. Pierre Lottin jako opiekun Rudy wnosi do filmu powiew świeżości i rozładowuje napięcie charakterystycznym, nienachalnym humorem. Reżyserka Enya Baroux z wyczuciem balansuje między komizmem sytuacji wynikającym z fałszywego pretekstu wyprawy a narastającym dramatyzmem związanym z nieuchronnym zbliżaniem się do celu podróży. Warstwa wizualna filmu opiera się na kadrach ukazujących zmienność krajobrazów podczas podróży kamperem, co doskonale współgra z wewnętrzną przemianą bohaterów. Zdjęcia subtelnie podkreślają kameralny charakter opowieści, skupiając się na gestach, spojrzeniach i mikroekspresjach aktorów. „On ira” to przejmująca refleksja nad starością, godnością i odwagą potrzebną do zmierzenia się z własnym losem. Film nie tylko skłania do przemyśleń nad trudnymi wyborami etycznymi, ale przede wszystkim przypomina o wartości wspólnego czasu i sile rodzinnych więzi.