TAR／ター

映画『TAR／ター』のあらすじ

世界最高峰のオーケストラの一つであるドイツのベルリン・フィルで、女性として初めて首席指揮者に任命されたリディア・ター。彼女は天才的な能力とそれを上回る努力、類稀なるプロデュース力で、自身を輝けるブランドとして作り上げることに成功する。今や作曲家としても、圧倒的な地位を手にしたターだったが、マーラーの交響曲第5番の演奏と録音のプレッシャーと、新曲の創作に苦しんでいた。そんな時、かつてターが指導した若手指揮者の訃報が入り、ある疑惑をかけられたターは、追いつめられていく──

„TÁR” w reżyserii Todda Fielda to chłodny, precyzyjny i niezwykle przejmujący dramat psychologiczny, który stawia pytania o naturę władzy, nadużycia w świecie sztuki oraz mechanizmy współczesnej kultury wykluczenia. Główną bohaterką jest Lydia Tár – światowej sławy dyrygentka, pierwsza w historii kobieta stojąca na czele prestiżowej niemieckiej orkiestry. Znajduje się ona u szczytu kariery: przygotowuje wydanie książki autobiograficznej oraz kluczowe w swoim dorobku nagranie V Symfonii Gustava Mahlera. Jej skrupulatnie budowany świat zaczyna jednak pękać pod wpływem konsekwencji dawnych decyzji i skandali obyczajowych. Scenariusz filmu nie opiera się na prostych ocenach moralnych, lecz wnikliwie analizuje proces powolnego upadku jednostki wybitnej, a zarazem bezwzględnej w wykorzystywaniu swojej pozycji. Reżyser płynnie buduje napięcie, pokazując, jak mikroagresje, nieformalne układy i subiektywne poczucie bezkarności stopniowo doprowadzają do kryzysu reputacji bohaterki. Film unika taniego dramatyzmu, koncentrując się na niuansach relacji zawodowych i osobistych Lydii ze swoją partnerką Sharon, asystentką Francescą oraz młodą wiolonczelistką Olgą. Wybitna kreacja Cate Blanchett stanowi absolutny fundament całej produkcji. Aktorka stworzyła postać niezwykle skomplikowaną, magnetyczną i autentyczną w każdym geście. Towarzyszy jej znakomita oprawa wizualna i dźwiękowa – powolne, precyzyjnie skomponowane kadry operatora Floriana Hoffmeistera tworzą atmosferę elegancji i izolacji, podczas gdy oprawa muzyczna autostwa Hildur Guðnadóttir w mistrzowski sposób współgra z fragmentami dzieł muzyki klasycznej. „TÁR” był jednym z najważniejszych wydrzeń filmowych 2022 roku, powrotem Todda Fielda do reżyserii po 16 latach przerwy. Obraz wywołał gorące dyskusje wśród krytyków i widzów na całym świecie, stając się jednym z najbardziej dojrzałych komentarzy na temat moralności współczesnego świata kultury i granic artystycznego egoizmów.