悪魔のいけにえ

映画『悪魔のいけにえ』のあらすじ

チェーンソー片手に徘徊する、人間の皮をかぶった大男……汚れたエプロンには一体どれほどの人の血が染みついているのか。ウィスコンシンに実在した殺人鬼をモデルにした恐怖映画。 テキサス州の片田舎。5人の若者が車で旅をしていた。途中、燃料が切れ、休憩を兼ねて立ち寄った農家で凄惨な“祭り”に巻き込まれていく。マスクを被った男“レザーフェイス”と、その怪しい一家――逃げ場のない絶望の中、恐怖の夜が幕を開ける。

„Teksańska masakra piłą mechaniczną” w reżyserii Tobe'a Hoopera z 1974 roku to jedno z najważniejszych dzieł w historii kina grozy oraz fundament nowoczesnego podgatunku slaszerów. Film powstał w niezwykle burzliwym okresie amerykańskiej historii, gdy społeczeństwo zmagało się z traumą wojny w Wietnamie oraz kryzysem zaufania do władzy spowodowanym aferą Watergate. Niepokój społeczny, poczucie osamotnienia i przerażenie brutalizującą się rzeczywistością przełożyły się na bezkompromisowy język filmowy. Hooper, dysponując mikroskopijnym budżetem i pracując w skrajnie trudnych warunkach teksańskiego lata, stworzył dzieło, które na zawsze zmieniło oblicze amerykańskiego kina niezależnego. Fabuła koncentruje się na grupie pięciorga młodych ludzi – w tym poruszającym się na wózku Franklinie i jego siostrze Sally – którzy podróżują mikrobusem przez opustoszałe obszary Teksasu, aby odwiedzić zniszczony dom rodzinny swoich przodków. Po drodze zabierają niepokojącego autostopowicza, co staje się pierwszą zapowiedzią nadchodzącego koszmaru. Gdy zaczyna brakować im paliwa, postanawiają szukać pomocy w pobliskim, z zewnątrz niepozornym gospodarstwie. Okazuje się jednak, że dom zamieszkuje brutalna rodzina kanibali, na której czele stoi potężny Leatherface – milczący olbrzym noszący maskę z ludzkiej skóry i władający piłą łańcuchową. Beztroska wycieczka szybko zamienia się w desperacką walkę o przetrwanie. Pod względem realizacyjnym obraz Hoopera przypomina brudny, wręcz dokumentalny zapis koszmaru. Zdjęcia Daniela Pearla, kręcone na taśmie 16 mm, charakteryzują się ziarnistością i dławiącą, ciepłą paletą barw, która idealnie oddaje duchotę oraz izolację teksańskiego odludzia. Zamiast tradycyjnej ilustracyjnej muzyki filmowej Hooper wraz z Wayne'em Bellem stworzyli przerażającą ścieżkę dźwiękową złożoną z kakofonii pisków, odgłosów ubojni i dysonansowych dźwięków przemysłowych, co potęguje stan zagubienia i narastającej paniki. Gra aktorska – ze szczególnym uwzględnieniem dramatycznej roli Marilyn Burns oraz ikonicznej kreacji Gunnara Hansena jako Leatherface'a – emanuje autentycznym przerażeniem i fizycznym wyczerpaniem. Mimo że film wywołał powszechne kontrowersje i w wielu krajach został zakazany przez cenzurę, zyskał ogromny sukces komercyjny oraz uznanie krytyków na całym świecie. „Teksańska masakra piłą mechaniczną” zdefiniowała zbiór motywów, które stały się standardem dla późniejszych slaszerów: motyw odciętej od świata młodzieży, zamaskowanego i niezniszczalnego mordercy czy koncepcję archetypowej postaci „final girl” stawiającej opór oprawcy. Dziś film Hoopera jest uważany za klasykę gatunku i stały punkt odniesienia dla kolejnych pokoleń twórców horroru.