3つの鍵

映画『3つの鍵』のあらすじ

「息子の部屋」でカンヌ国際映画祭パルムドール、「親愛なる日記」で同監督賞を受賞しているイタリアの名匠ナンニ・モレッティが、同じアパートに住む3つの家族の素顔が、ひとつの事故をきっかけに次第に露わになっていく様子をスリリングに描いた人間ドラマ。 ローマの高級住宅地にあるアパートに暮らす、3つの家族。それぞれが顔見知り程度で、各家庭の扉の向こう側にある本当の顔は知らない。ある夜、3階に住むジョバンニとドーラの裁判官夫婦の息子アンドレアの運転する車が建物に衝突し、ひとりの女性が亡くなる。同じ夜、2階に住む妊婦のモニカは陣痛が始まり、夫が出張中のためひとりで病院に向かう。1階のルーチョとサラの夫婦は、仕事場で起こったトラブルのため娘を朝まで向かいの老夫婦に預けるが、認知症の老夫と娘が一緒に行方不明になってしまう。 イスラエルの作家エシュコル・ネボの「Three floors up」が原作で、デビュー以来オリジナル作品を手がけてきたモレッティ監督にとっては初の原作ものとなった。出演はマルゲリータ・ブイ、リッカルド・スカマルチョ、アルバ・ロルバケルら。

Włoski mistrz autorskiego kina, Nanni Moretti, powraca z dramatem „Trzy piętra” („Tre piani”), który stanowi wyjątkowy punkt w jego dorobku. Jest to bowiem pierwsza w karierze reżysera adaptacja cudzej literatury – film powstał na podstawie bestsellerowej powieści izraelskiego pisarza Eshkola Nevo. Moretti przeniósł akcję z Bliskiego Wschodu do Rzymu, zachowując jednak uniwersalną wymowę pierwowzoru. Film zadebiutował w Konkursie Głównym Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 2021 roku, wzbudzając spore zainteresowanie krytyków i widzów poszukujących dojrzałego, skłaniającego do refleksji kina psychologicznego. Akcja filmu skupia się na losach mieszkańców trzypiętrowej rzymskiej kamienicy. Każda z kondygnacji staje się tłem dla odrębnych, lecz nierozerwalnie splotłych ze sobą ludzkich dramatów. Na najwyższym piętrze młoda matka, Monica (Alba Rohrwacher), zmaga się z samotnością i narastającym lękiem o własne zdrowie psychiczne pod nieobecność pracującego za granicą męża. Na środkowym poziomie Lucio (Riccardo Scamarcio) ulega niszczycielskiej obsesji i podejrzliwości wobec starszego sąsiada, któremu powierzył opiekę nad córką. Z kolei na parterze mieszkają surowi sędziowie – Vittorio (w tej roli sam Nanni Moretti) i Dora (Margherita Buy) – których świat rozpada się na kawałki, gdy ich sprawiający problemy syn powoduje pod wpływem alkoholu śmiertelny wypadek samochodowy. W „Trzech piętrach” Moretti odchodzi od charakterystycznego dla swoich wcześniejszych dzieł autoironicznego humoru i osobistej narracji na rzecz bardziej klasycznej, chóralnej struktury dramatycznej. Reżyser z wyczuciem balansuje między poszczególnymi wątkami, przyglądając się moralnym dylematom, poczuciu winy oraz próbom przebaczenia. Wybitna obsada, na czele z Albą Rohrwacher, Riccardem Scamarcio oraz stałą współpracowniczką Morettiego Margheritą Buy, dostarcza powściągliwych, przejmujących kreacji aktorskich. Chłodne, precyzyjne zdjęcia Michele D’Attanasio podkreślają izolację bohaterów, a powściągliwa ścieżka dźwiękowa autorstwa Franco Piersantiego potęguje gęstą atmosferę niepokoju i emocjonalnego napięcia. „Trzy piętra” to poruszające studium współczesnego mieszczaństwa oraz metaforyczna opowieść o murach, które ludzie wznoszą nie tylko wokół swoich mieszkań, ale przede wszystkim w relacjach z najbliższymi. Film pokazuje, jak błędy rodzą konsekwencje przekazywane z pokolenia na pokolenie oraz jak trudny, lecz konieczny bywa proces godzenia się z własną przeszłością. Choć dzieło Morettiego podzieliło krytyków pod kątem odmiennego tonu niż jego wcześniejsze komediodramaty, pozostaje ono niezwykle dojrzałym, wyważonym głosem w dyskusji o rodzicielstwie, sprawiedliwości i przebaczeniu we współczesnym świecie.