Trzy piętra

Opis filmu „Trzy piętra"

Nanni Moretti przeplata trzy historie - jedną o zagubieniu i tęsknocie matki wychowującej samotnie córkę; drugą o obsesji podejrzeń i wybaczeniu, której bohaterem jest ojciec podejrzewający sędziwego sąsiada o molestowanie swojego dziecka; i trzecią o błędach rodzicielskich i przyznaniu się do własnych słabości (prowadzący pod wpływem alkoholu syn surowego sędziego powoduje śmiertelny wypadek). "Trzy piętra" to również wzruszająca, uniwersalna opowieść o murach, które skrywają tajemnice, są niemym świadkiem chwil pięknych i tragicznych.

Włoski mistrz autorskiego kina, Nanni Moretti, powraca z dramatem „Trzy piętra” („Tre piani”), który stanowi wyjątkowy punkt w jego dorobku. Jest to bowiem pierwsza w karierze reżysera adaptacja cudzej literatury – film powstał na podstawie bestsellerowej powieści izraelskiego pisarza Eshkola Nevo. Moretti przeniósł akcję z Bliskiego Wschodu do Rzymu, zachowując jednak uniwersalną wymowę pierwowzoru. Film zadebiutował w Konkursie Głównym Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 2021 roku, wzbudzając spore zainteresowanie krytyków i widzów poszukujących dojrzałego, skłaniającego do refleksji kina psychologicznego. Akcja filmu skupia się na losach mieszkańców trzypiętrowej rzymskiej kamienicy. Każda z kondygnacji staje się tłem dla odrębnych, lecz nierozerwalnie splotłych ze sobą ludzkich dramatów. Na najwyższym piętrze młoda matka, Monica (Alba Rohrwacher), zmaga się z samotnością i narastającym lękiem o własne zdrowie psychiczne pod nieobecność pracującego za granicą męża. Na środkowym poziomie Lucio (Riccardo Scamarcio) ulega niszczycielskiej obsesji i podejrzliwości wobec starszego sąsiada, któremu powierzył opiekę nad córką. Z kolei na parterze mieszkają surowi sędziowie – Vittorio (w tej roli sam Nanni Moretti) i Dora (Margherita Buy) – których świat rozpada się na kawałki, gdy ich sprawiający problemy syn powoduje pod wpływem alkoholu śmiertelny wypadek samochodowy. W „Trzech piętrach” Moretti odchodzi od charakterystycznego dla swoich wcześniejszych dzieł autoironicznego humoru i osobistej narracji na rzecz bardziej klasycznej, chóralnej struktury dramatycznej. Reżyser z wyczuciem balansuje między poszczególnymi wątkami, przyglądając się moralnym dylematom, poczuciu winy oraz próbom przebaczenia. Wybitna obsada, na czele z Albą Rohrwacher, Riccardem Scamarcio oraz stałą współpracowniczką Morettiego Margheritą Buy, dostarcza powściągliwych, przejmujących kreacji aktorskich. Chłodne, precyzyjne zdjęcia Michele D’Attanasio podkreślają izolację bohaterów, a powściągliwa ścieżka dźwiękowa autorstwa Franco Piersantiego potęguje gęstą atmosferę niepokoju i emocjonalnego napięcia. „Trzy piętra” to poruszające studium współczesnego mieszczaństwa oraz metaforyczna opowieść o murach, które ludzie wznoszą nie tylko wokół swoich mieszkań, ale przede wszystkim w relacjach z najbliższymi. Film pokazuje, jak błędy rodzą konsekwencje przekazywane z pokolenia na pokolenie oraz jak trudny, lecz konieczny bywa proces godzenia się z własną przeszłością. Choć dzieło Morettiego podzieliło krytyków pod kątem odmiennego tonu niż jego wcześniejsze komediodramaty, pozostaje ono niezwykle dojrzałym, wyważonym głosem w dyskusji o rodzicielstwie, sprawiedliwości i przebaczeniu we współczesnym świecie.