天才作家の妻 40年目の真実

映画『天才作家の妻 40年目の真実』のあらすじ

ノーベル賞を受賞することになった世界的作家の夫と、彼の作品を密かに執筆していた妻。受賞を機に崩壊する夫婦の関係と妻の決意を、華麗な授賞式の裏側に描く。グレン・クローズが圧巻の演技を見せる心理サスペンス。

„Żona” (oryg. The Wife) z 2017 roku w reżyserii szwedzkiego twórcy Björna Rungego to kameralny i wyrazisty dramat psychologiczny oparty na powieści Meg Wolitzer pod tym samym tytułem. Autorką adaptacji scenariuszowej jest Jane Anderson. Akcja filmu skupia się na skomplikowanym małżeństwie Joan (w tej roli wybitna Glenn Close) oraz Joe Castlemanów (Jonathan Pryce). Momentem zwrotnym w ich życiu staje się wiadomość o przyznaniu mężczyźnie – cenionemu amerykańskiemu pisarzowi – Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Małżonkowie wyruszają do Sztokholmu, jednak podróż ta staje się katalizatorem dla skrywanych przez cztery dekady żali, frustracji oraz mrocznych tajemnic. Z zewnątrz Joan wydaje się idealną żoną i podporą sukcesu męża: to cicha, dystyngowana i powściągliwa kobieta, która zrezygnowała z własnych ambicji literackich na rzecz kariery partnera. W miarę jak przygotowania do oficjalnej uroczystości narastają, pod gładką powierzchnią ich związku ujawniają się głębokie pęknięcia. Napięcie potęguje obecność wścibskiego biografa Nathaniela Bone'a (Christian Slater), który próbuje odkryć prawdę stojącą za fenomenem twórczości Castlemana. Film stawia uniwersalne pytania o kompromisy w relacjach, niewidzialną pracę kobiet stojących w cieniu sławnych mężczyzn oraz cenę płaconą za kłamstwo i sukces. Główną siłą napędową filmu jest mistrzowski aktorski duet. Glenn Close tworzy niezwykle niuansowaną kreację, opierając swoją grę na powściągliwości, spojrzeniach i subtelnych gestach, pod którymi stopniowo budzi się wulkan tłumionych emocji. Partnerujący jej Jonathan Pryce z powodzeniem oddaje narcyzm, próżność, ale i powierzchowny urok swojego bohatera. Reżyseria Björna Rungego cechuje się dojrzałością i oszczędnością środków – twórca rezygnuje z taniego melodramatyzmu na rzecz budowania napięcia w zamkniętych, intymnych przestrzeniach pokoi hotelowych i sal konferencyjnych. „Żona” spotkała się z bardzo pozytywnym odbiorem ze strony krytyki filmowej, która w niemal jednogłośnym zachwycie pisała o roli Glenn Close, określając ją jako jedną z najważniejszych i najbardziej dojrzałych w całej karierze aktorki. Film wpisał się również w istotną dyskusję społeczną dotyczącą historycznego marginalizowania dorobku twórczego kobiet, stając się uniwersalnym portretem poświęcenia, tożsamości i poszukiwania własnego głosu.