ウソツキは結婚のはじまり

映画『ウソツキは結婚のはじまり』のあらすじ

1988年。心臓医見習いのダニーは婚約者が自分を愛していないと知り、挙式の直前に結婚をやめる。そんなダニーは不幸な既婚者がもてると悟り、そう嘘をつくナンパを繰り返すように。そして現在、美容整形外科医に転身して成功したダニーだが、23歳の魅力的な女性パーマーと出会い、職場の同僚キャサリンに離婚寸前の妻になりすますよう頼むが、嘘をつき続けるうち、キャサリンの子どもたちまで自分の子どもと偽る事態になる。

„Żona na niby” (2011) w reżyserii Dennisa Dugana to jedna z najbardziej rozpoznawalnych amerykańskich komedii romantycznych początku XXI wieku, wyprodukowana przez studio Happy Madison Productions. Film stanowi swobodną adaptację klasycznej komedii z 1969 roku pt. „Kaktus” (w której zagrali Walter Matthau, Ingrid Bergman i Goldie Hawn), opierającej się z kolei na francuskiej sztuce teatralnej „Fleur de cactus”. Projekt ponownie połączył reżysera Dennisa Dugana z Adamem Sandlerem, stanowiąc kolejny rozdział w ich trwającej przez dekady komediowej współpracy. Głównym bohaterem historii jest dr Danny Maccabee, odnoszący sukcesy chirurg plastyczny z Los Angeles. Mężczyzna od lat stosuje wypracowaną metodę na nawiązywanie bezzobowiązujących relacji z kobietami – nosi obrączkę i udaje nieszczęśliwego męża, co pozwala mu unikać matrymonialnych deklaracji. Jego misternie przemyślany system ulega jednak załamaniu, gdy poznaje znacznie młodszą Palmer. Dziewczyna odnajduje w jego kieszeni obrączkę i żąda spotkania z rzekomą żoną, z którą Danny rzekomo się rozwodzi. Przyciśnięty do muru lekarz prosi o pomoc swoją zaufaną asystentkę Katherine, by ta zgodziła się zagrać rolę wkrótce-byłej małżonki. Kłamstwo szybko nakręca spiralę kolejnych niedomówień, w które zostają wciągnięte również dzieci Katherine. Cała grupa wkrótce wyrusza na wspólne wyjazdowe wakacje na Hawaje, gdzie fikcyjna relacja zaczyna powoli zacierać granice prawdziwych uczuć. Reżyseria Dennisa Dugana stawia na szybkie tempo, humor sytuacyjny oraz ekranową chemię między duetem głównych bohaterów. Adam Sandler i Jennifer Aniston doskonale odnajdują się we wspólnych scenach, opierając swoją relację na ciętych ripostach i swobodnej dynamice. Na uwagę zasługuje również znakomity drugi plan – w tym Nicole Kidman w brawurowej, epizodycznej roli przerysowanej rywalki Katherine z czasów szkolnych oraz Nick Swardson. Wizualną stronę filmu budują malownicze zdjęcia autorstwa Theo van de Sande, realizowane na Hawajach (m.in. na wyspach Maui i Kauai), a beztroski klimat podkreśla ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Ruperta Gregson-Williamsa, uzupełniona o znane popowe i rockowe przebojów. Mimo chłodnego przyjęcia ze strony profesjonalnych krytyków, którzy wytykali filmowi schematyczność oraz typowy dla produkcji Sandlera humor, „Żona na niby” odniosła duży sukces komercyjny. Przy budżecie rzędu 80 milionów dolarów produkcja zarobiła ponad 214 milionów dolarów na całym świecie. Z perspektywy czasu film zyskał status stałego punktu ramówek telewizyjnych i chętnie oglądanego klasyka gatunku lekkiej komedii romantycznej.