Żona na niby

Opis filmu „Żona na niby"

Danny Maccabee spotyka dziewczynę swoich marzeń. By zakamuflować powiedziane jej lekkomyślnie kłamstwo, mężczyzna zmusza swoją lojalną asystentkę Katherine do udawania jego wkrótce-byłej-żony. Kiedy pojawiają się kolejne kłamstwa, zatuszować je pomagają włączone do gry dzieci Katherine i wkrótce wszyscy trafiają na Hawaje, gdzie czeka na nich absurdalny, wymykający się spod kontroli weekend, który ujawnia, gdzie leżą granice wytrzymałości i jak daleko można posunąć się dla miłości.

„Żona na niby” (2011) w reżyserii Dennisa Dugana to jedna z najbardziej rozpoznawalnych amerykańskich komedii romantycznych początku XXI wieku, wyprodukowana przez studio Happy Madison Productions. Film stanowi swobodną adaptację klasycznej komedii z 1969 roku pt. „Kaktus” (w której zagrali Walter Matthau, Ingrid Bergman i Goldie Hawn), opierającej się z kolei na francuskiej sztuce teatralnej „Fleur de cactus”. Projekt ponownie połączył reżysera Dennisa Dugana z Adamem Sandlerem, stanowiąc kolejny rozdział w ich trwającej przez dekady komediowej współpracy. Głównym bohaterem historii jest dr Danny Maccabee, odnoszący sukcesy chirurg plastyczny z Los Angeles. Mężczyzna od lat stosuje wypracowaną metodę na nawiązywanie bezzobowiązujących relacji z kobietami – nosi obrączkę i udaje nieszczęśliwego męża, co pozwala mu unikać matrymonialnych deklaracji. Jego misternie przemyślany system ulega jednak załamaniu, gdy poznaje znacznie młodszą Palmer. Dziewczyna odnajduje w jego kieszeni obrączkę i żąda spotkania z rzekomą żoną, z którą Danny rzekomo się rozwodzi. Przyciśnięty do muru lekarz prosi o pomoc swoją zaufaną asystentkę Katherine, by ta zgodziła się zagrać rolę wkrótce-byłej małżonki. Kłamstwo szybko nakręca spiralę kolejnych niedomówień, w które zostają wciągnięte również dzieci Katherine. Cała grupa wkrótce wyrusza na wspólne wyjazdowe wakacje na Hawaje, gdzie fikcyjna relacja zaczyna powoli zacierać granice prawdziwych uczuć. Reżyseria Dennisa Dugana stawia na szybkie tempo, humor sytuacyjny oraz ekranową chemię między duetem głównych bohaterów. Adam Sandler i Jennifer Aniston doskonale odnajdują się we wspólnych scenach, opierając swoją relację na ciętych ripostach i swobodnej dynamice. Na uwagę zasługuje również znakomity drugi plan – w tym Nicole Kidman w brawurowej, epizodycznej roli przerysowanej rywalki Katherine z czasów szkolnych oraz Nick Swardson. Wizualną stronę filmu budują malownicze zdjęcia autorstwa Theo van de Sande, realizowane na Hawajach (m.in. na wyspach Maui i Kauai), a beztroski klimat podkreśla ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Ruperta Gregson-Williamsa, uzupełniona o znane popowe i rockowe przebojów. Mimo chłodnego przyjęcia ze strony profesjonalnych krytyków, którzy wytykali filmowi schematyczność oraz typowy dla produkcji Sandlera humor, „Żona na niby” odniosła duży sukces komercyjny. Przy budżecie rzędu 80 milionów dolarów produkcja zarobiła ponad 214 milionów dolarów na całym świecie. Z perspektywy czasu film zyskał status stałego punktu ramówek telewizyjnych i chętnie oglądanego klasyka gatunku lekkiej komedii romantycznej.