ジャンゴ 繋がれざる者

映画『ジャンゴ 繋がれざる者』のあらすじ

主人のもとで人間性を奪われ、妻を奪われた奴隷のジャンゴは、賞金稼ぎのシュルツと出会い、自由を与えられ、彼と共に銃の腕を磨き稼いだ金で妻を買い戻そうと決意。お尋ね者を追うアメリカ横断の旅の最終目的地は、妻が捕らわれているキャンディ・ランド。そこは残忍な若き暴君カルビン・キャンディが君臨する農園だ。ジャンゴとシュルツは奴隷商人を装いキャンディ・ランドに乗り込むが、見かけは黒人、心は白人の老獪な奴隷頭スティーブンが二人の正体を見破り！思いも寄らない一大死闘が展開する！！最後に生き残るのは果たして―――？

Quentin Tarantino od lat fascynował się gatunkiem spaghetti westernu, czerpiąc inspiracje z klasycznych dzieł Sergio Corbucciego i Sergio Leone. „Django” z 2012 roku – w oryginalnej wersji znany jako „Django Unchained” – stanowi autorski hołd reżysera dla tego nurtu, połączony z bezkompromisowym rozliczeniem z trudną historią niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych. Film wpisuje się w cykl rewizjonistycznych dramatów historycznych Tarantino, rozpoczęty przez „Bękarty wojny”, w których fikcja kinowa staje się narzędziem wymierzania dziejowej sprawiedliwości. Akcja filmu rozgrywa się w 1858 roku na amerykańskim Południu. Tytułowy Django, wyzwolony przez niemieckiego łowcę nagród dr. Kinga Schultza, wkracza w brutalny świat, w którym zasady dyktuje rasowa przemoc oraz chciwość. Schultz potrzebuje pomocy Django w zidentyfikowaniu poszukiwanych przestępców, a w zamian oferuje mu wolność oraz wsparcie w odzyskaniu ukochanej żony, Broomhildy. Wspólna misja prowadzi ich do Candylandu – potężnej, złowrogiej plantacji należącej do bezwzględnego i charyzmatycznego Calvina Candie, gdzie ludzkie życie nie ma żadnej wartości, a rozrywką właściciela są okrutne walki niewolników. Tarantino po raz kolejny prezentuje wyrazisty styl pełen czarnego humoru, przerysowanej przemocy oraz błyskotliwych dialogów. Wspaniałe kreacje aktorskie stanowią filar tej produkcji. Christoph Waltz zachwyca rolą cynicznego, lecz kierującego się własnym kodeksem moralnym Schultza, za co po raz drugi w karierze otrzymał Nagrodę Akademii. Leonardo DiCaprio jako antagonistyczny Calvin Candie stworzył przerażający portret człowieka zepsutego przez władzę, a Samuel L. Jackson genialnie wcielił się w rolę uległego, lecz manipulującego z ukrycia zarządcy Stephena. Sfera wizualna, za którą odpowiadał stały współpracownik reżysera, operator Robert Richardson, zachwyca malowniczymi kadrami i kontrastem między pięknem krajobrazu a okrucieństwem wydarzeń. Ścieżka dźwiękowa tradycyjnie łączy klasyczne kompozycje Ennio Morricone z nowoczesnymi brzmieniami hip-hopowymi i soulowymi. „Django” okazał się wielkim sukcesem komercyjnym i artystycznym, stając się najbardziej dochodowym filmem w dotychczasowej karierze Quentina Tarantino. Mimo że produkcja wywołała liczne kontrowersje wokół sposobu przedstawienia niewolnictwa oraz częstego użycia rasistowskiego języka, krytycy i widzowie docenili odwagę twórców, dojrzałość scenariusza oraz niezwykłe wyczucie konwencji. Film utrwalił pozycję Tarantino jako jednego z najważniejszych reżyserów współczesnego kina, potrafiącego łączyć czystą rozrywkę z istotnymi pytaniami o naturę przemocy, godności i wolności.