Django

Opis filmu „Django"

Rok 1858, południe Stanów Zjednoczonych. Niewolnik Django spotyka na swojej drodze doktora Kinga Schultza, pochodzącego z Niemiec łowcę nagród. Ten, obiecuje mu wolność i zapłatę w zamian za pomoc w odnalezieniu poszukiwanych przez prawo braci Brittle. Django zgadza się i wkrótce obaj wykonują robotę. Po wszystkim zawiązują spółkę. Schultz wprowadza Django w tajniki zawodu łowcy nagród. Ponadto, poruszony historią swojego nowego przyjaciela, postanawia pomóc mu w odszukaniu żony Broomhildy. Okazuje się, że znajduje się ona na niesławnej plantacji należącej do Calvina Candie, odrażającego dżentelmena pasjonującego się walkami niewolników.

Quentin Tarantino od lat fascynował się gatunkiem spaghetti westernu, czerpiąc inspiracje z klasycznych dzieł Sergio Corbucciego i Sergio Leone. „Django” z 2012 roku – w oryginalnej wersji znany jako „Django Unchained” – stanowi autorski hołd reżysera dla tego nurtu, połączony z bezkompromisowym rozliczeniem z trudną historią niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych. Film wpisuje się w cykl rewizjonistycznych dramatów historycznych Tarantino, rozpoczęty przez „Bękarty wojny”, w których fikcja kinowa staje się narzędziem wymierzania dziejowej sprawiedliwości. Akcja filmu rozgrywa się w 1858 roku na amerykańskim Południu. Tytułowy Django, wyzwolony przez niemieckiego łowcę nagród dr. Kinga Schultza, wkracza w brutalny świat, w którym zasady dyktuje rasowa przemoc oraz chciwość. Schultz potrzebuje pomocy Django w zidentyfikowaniu poszukiwanych przestępców, a w zamian oferuje mu wolność oraz wsparcie w odzyskaniu ukochanej żony, Broomhildy. Wspólna misja prowadzi ich do Candylandu – potężnej, złowrogiej plantacji należącej do bezwzględnego i charyzmatycznego Calvina Candie, gdzie ludzkie życie nie ma żadnej wartości, a rozrywką właściciela są okrutne walki niewolników. Tarantino po raz kolejny prezentuje wyrazisty styl pełen czarnego humoru, przerysowanej przemocy oraz błyskotliwych dialogów. Wspaniałe kreacje aktorskie stanowią filar tej produkcji. Christoph Waltz zachwyca rolą cynicznego, lecz kierującego się własnym kodeksem moralnym Schultza, za co po raz drugi w karierze otrzymał Nagrodę Akademii. Leonardo DiCaprio jako antagonistyczny Calvin Candie stworzył przerażający portret człowieka zepsutego przez władzę, a Samuel L. Jackson genialnie wcielił się w rolę uległego, lecz manipulującego z ukrycia zarządcy Stephena. Sfera wizualna, za którą odpowiadał stały współpracownik reżysera, operator Robert Richardson, zachwyca malowniczymi kadrami i kontrastem między pięknem krajobrazu a okrucieństwem wydarzeń. Ścieżka dźwiękowa tradycyjnie łączy klasyczne kompozycje Ennio Morricone z nowoczesnymi brzmieniami hip-hopowymi i soulowymi. „Django” okazał się wielkim sukcesem komercyjnym i artystycznym, stając się najbardziej dochodowym filmem w dotychczasowej karierze Quentina Tarantino. Mimo że produkcja wywołała liczne kontrowersje wokół sposobu przedstawienia niewolnictwa oraz częstego użycia rasistowskiego języka, krytycy i widzowie docenili odwagę twórców, dojrzałość scenariusza oraz niezwykłe wyczucie konwencji. Film utrwalił pozycję Tarantino jako jednego z najważniejszych reżyserów współczesnego kina, potrafiącego łączyć czystą rozrywkę z istotnymi pytaniami o naturę przemocy, godności i wolności.