ガバリン3

映画『ガバリン3』のあらすじ

Film Dom 4: Ponowne opętanie (ang. House IV: The Repossession) z 1992 roku reprezentuje specyficzny podgatunek amerykańskiego kina grozy z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, łączący elementy czarnej komedii, thrillera psychologicznego oraz klasycznego horroru o nawiedzonym budynku. Produkcja została wyreżyserowana przez Lewisa Abernathy'ego i wyprodukowana pod okiem Seana S. Cunninghama, twórcy kultowej serii Piątek trzynastego. Obraz ten stanowi oficjalny, czwarty rozdział cyklu rozpoczętego w 1985 roku filmem Dom w reżyserii Steve'a Minera. W przeciwieństwie do poprzednich kontynuacji, twórcy zdecydowali się na powrót do postaci znanych z pierwszej części, tworząc bezpośrednie odwołania dla wiernych fanów franczyzy. Główna ścieżka fabularna koncentruje się na losach Kelly Cobb (w tej roli Terri Treas) oraz jej niepełnosprawnej córki Laurel. Po tragicznym wypadku samochodowym, w którym ginie mąż Kelly, Roger Cobb – postać dobrze znana widzom pierwszej części serii – kobieta zostaje sama z ogromnym ciężarem psychicznym i finansowym. Wbrew woli chciwego szwagra Vanca, który pragnie sprzedać rodzinną ziemię mrocznym inwestorom, Kelly postanawia przeprowadzić się wraz z córką do starej, odosobnionej posiadłości należącej od pokoleń do rodziny zmarłego męża. Wkrótce po wprowadzeniu się do wiejskiego domu, bohaterki zaczynają doświadczać niepokojących zjawisk paranormalnych. Obiekt zaczyna żyć własnym życiem, a duch zmarłego męża i mroczne siły skryte pod podłogą sprawiają, że bezpieczna przystań zamienia się w koszmarną pułapkę. Pod względem realizacyjnym film wyraźnie czerpie z estetyki produkcji przeznaczonych bezpośrednio na rynek wideo (direct-to-video). Reżyser Lewis Abernathy postawił na mocno wyeksponowany surrealizm i groteskę, unikając przy tym nadmiernego epatowania brutalnością na rzecz absurdu i klimatu niepokoju. Najbardziej rozpoznawalnym elementem filmu stały się praktyczne efekty specjalne i charakteryzacja przygotowane przez zespół tworzący potwory z gumy i animatroniki. Symbolem absurdu tej części stała się słynna scena z przerażającą, gadającą pizzą, która do dziś wspominana jest przez miłośników kina klasy B. Mimo ograniczonego budżetu oraz mieszanych recenzji w momencie premiery, Dom 4: Ponowne opętanie zdobył stałe miejsce w historii niszowego horroru lat dziewięćdziesiątych. Dla fanów serii stał się symbolicznym domknięciem historii rodziny Cobbów, zachowując unikalny duch campu i niezobowiązującej zabawy konwencją gatunkową.