エルム街の悪夢 ザ・ファイナルナイトメア

映画『エルム街の悪夢 ザ・ファイナルナイトメア』のあらすじ

更生施設でカウンセラーとして働くマギーはある日、眠りを拒む少年・ジョンと出会う。彼からエルム街の悪夢や殺人鬼・フレディについて聞いたマギーは、その話と自分が見た悪夢が似ていることに気づき、悪夢の秘密を解くため、ジョンが話していた町に向かう。

„Koszmar z Ulicy Wiązów 6: Freddy nie żyje, koniec koszmaru” (1991) to szósta część jednej z najbardziej popularnych serii slasherów w historii kina grozy. Za reżyserię odpowiadała Rachel Talalay, która wcześniej pracowała przy cyklu jako producentka i kierowniczka produkcji, stając się pierwszą kobietą reżyserującą film z udziałem legendarnego Freddy’ego Kruegera. Fabuła przenosi widzów do miasteczka Springwood w stanie Ohio, które zostało całkowicie pozbawione dzieci i młodzieży w wyniku krwawej działalności demonicznego mordercy ze snów. Jedynym ocalałym nastolatkiem jest cierpiący na głęboką amnezję chłopiec określany jako John Doe. Trafia on do specjalnego ośrodka dla trudnej młodzieży, gdzie opiekuje się nim psycholog dr Maggie Burroughs. Wspólnie postanawiają odkryć tożsamość Johna oraz mroczną przeszłość Springwood, co prowadzi ich do szokujących odkryć dotyczących rodziny Kruegera oraz samej lekarki. Film wyraźnie odróżnia się od swoich poprzedników znacznie bardziej komediowym, wręcz kreskówkowym i surrealistycznym podejściem do tematu. Rachel Talalay zdecydowała się na dekonstrukcję postaci mordercy, czyniąc z niego prześmiewczą figurę popkulturową, co spotkało się z mieszanymi reakcjami ze strony fanów mroczniejszych pierwszych odsłon cyklu. Bardzo istotnym elementem produkcyjnym było także zastosowanie technologii trójwymiarowej w finałowej sekwencji filmu. Widzowie w kinach otrzymywali specjalne okulary 3D, aby w pełni doświadczyć ostatecznego starcia z potworem o poparzonej twarzy, co było na początku lat 90. sporym wydarzeniem marketingowym. W roli Freddy’ego Kruegera po raz kolejny wystąpił niezastąpiony Robert Englund, który stworzył najbardziej ekspresyjną i campową kreację w swojej karierze. Na ekranie partneruje mu Lisa Zane jako zdeterminowana dr Maggie Burroughs, a w rolach drugoplanowych pojawiają się między innymi Yaphet Kotto oraz debiutujący na dużym ekranie Breckin Meyer. Ciekawostką obsadową są również epizodyczne występy znanych postaci ze świata rozrywki, w tym Johnny’ego Deppa, muzyka Alice Coopera oraz aktorki Roseanne Barr. Za ścieżkę dźwiękową odpowiadał australijski kompozytor Brian May, którego orkiestrowa muzyka została zestawiona z popularnymi w tamtym okresie utworami rockowymi i alternatywnymi. Choć produkcja spotkała się z chłodnym przyjęciem ze strony wielu krytyków za odejście od czystego horroru na rzecz komediowego slapsticku, film odniósł znaczny sukces finansowy w box office. Dziś „Freddy nie żyje” jest pamiętany jako unikalny dokument swoich czasów – obraz podsumowujący ewolucję slasherów z lat 80. i 90., który próbował w oryginalny sposób zamknąć historię jednego z najbardziej rozpoznawalnych morderców w dziejach kina.