凱里ブルース

映画『凱里ブルース』のあらすじ

„Róża wiatrów” (tytuł oryginalny: 《路边野餐》, międzynarodowy: „Kaili Blues”) to niezwykły, pełnometrażowy debiut reżyserski chińskiego twórcy Bi Gana, który zadebiutował na międzynarodowych festiwalach w 2015 roku i błyskawicznie zyskał status jednego z najważniejszych objawień azjatyckiego kina niezależnego XXI wieku. Pochodzący z prowincji Guizhou reżyser osadził akcję swojego dzieła w rodzinnych stronach – spowitych mgłą, wilgotnych krajobrazach miasteczka Kaili oraz jego okolic. Twórca połączył w swoim filmie lokalną prowincjonalną codzienność z głęboko hipnotyzującym, poetyckim językiem filmowym, tworząc dzieło unikalne i trudne do jednoznacznego zaklasyfikowania. Fabuła skupia się na postaci Chen Shenga, byłego skazańca i małomównego lekarza, który prowadzi skromną wiejską przychodnię w Kaili. Chen żyje spowity melancholią po utracie żony i długoletniej odsiadce w więzieniu, a jego jedyną relacją rodzinną jest skomplikowany stosunek do brata oraz bratanka o imieniu Wei. Kiedy chłopiec zostaje wywieziony przez ojca do innego miasta, Chen postanawia wyruszyć w podróż do Zhenyuan, aby go odnaleźć i zaopiekować się nim. Przy okazji podejmuje się misji odnalezienia dawnej miłości swojej starszej koleżanki z pracy. Podróż ta, zamiast być prostą wyprawą geograficzną, szybko przekształca się w fascynującą, metafizyczną wędrówkę przez czas, pamięć oraz niezrealizowane pragnienia. Największym osiągnięciem artystycznym i stylistycznym filmu jest jego słynna, trwająca ponad 40 minut sekwencja nakręcona jednym ujęciem (long take) w fikcyjnej lub pół-realnej przestrzeni miasteczka Dangmai. Operator Wang Tianxing bez użycia cięć podąża za bohaterami jadącymi na skuterach, płynącymi łodzią czy spacerującymi uliczkami, zacierając granicę między czasem przeszłym, teraźniejszym i przyszłym. Istotną rolę odgrywają tu również autorskie wiersze reżysera recytowane z offu, które nadają rytm całej opowieści. W rolę główną wcielił się Chen Yongzhong – prywatnie wujek reżysera i aktor nieprofesjonalny, którego naturalna kreacja doskonale współgra z autentycznością natury i surowością otoczenia. „Kaili Blues” spotkało się z gorącym przyjęciem na międzynarodowych festiwalach, zdobywając m.in. nagrodę dla najlepszego wyłaniającego się reżysera na Festiwalu w Locarno oraz nagrodę Złotego Konia dla najlepszego nowego reżysera. Krytycy filmowi na całym świecie porównywali styl Bi Gana do dzieł takich mistrzów kina poetyckiego i kontemplacyjnego jak Andrej Tarkowski, Tsai Ming-liang czy Hou Hsiao-hsien. Film pozostaje fascynującym studium pamięci i straty oraz jednym z najbardziej oryginalnych osiągnięć światowej kinematografii autorskiej ostatnich lat.