À gauche en sortant de l’ascenseur

映画『À gauche en sortant de l’ascenseur』のあらすじ

Francuska komedia z 1988 roku w reżyserii Édouarda Molinaro, „Na lewo od windy” (oryg. „À gauche en sortant de l'ascenseur”), to jeden z klasycznych przykładów francuskiej farsy bulwarowej przeniesionej na wielki ekran. Scenariusz napisał Gérard Lauzier na podstawie własnej sztuki teatralnej. Film wpisuje się w najlepsze tradycje komedii opartej na błyskawicznym tempie, pomyłkach tożsamości i absurdalnych zbiegach okoliczności. Reżyser, mający na swoim koncie m.in. sukcesy z filmem „Klatka szaleńców” czy „Oskar”, po raz kolejny udowodnił swoje doskonałe wyczucie scenicznego rytmu w filmowym kadrze. Głównym bohaterem opowieści jest Yann Ducoudray (w tej roli Pierre Richard), ułożony i nieco nieśmiały malarz, który po długich staraniach wreszcie umawia się na randkę z wyśnioną kobietą, zamężną Florence Arnaud (Fanny Cottençon). Spotkanie ma odbyć się w luksusowym apartamencie artysty. Jednak plan idealnego popołudnia legnie w gruzach z powodu sąsiadów Yanna z naprzeciwka: porywczego, chorobliwie zazdrosnego rzeźbiarza Borisa (Richard Bohringer) oraz jego partnerki Evy (Emmanuelle Béart). Gdy przypadek i zatrzaśnięte drzwi sprawiają, że ubrana jedynie w bieliznę Eva ląduje na korytarzu, Yann postanawia jej pomóc. Decyzja ta uruchamia reakcję łańcuchową pomyłek, ukrywania się po szafach i gwałtownych wtargnięć kolejnych bohaterów. Film w całości opiera się na genialnej chemii między aktorami oraz precyzyjnie skonstruowanych gagach przestrzennych. Pierre Richard po raz kolejny kreuje charakterystyczną dla siebie postać roztargnionego, sympatycznego pechowca, tym razem zderzonego z naddatkiem dramaturgicznym sąsiedzkiego konfliktu. Towarzysząca mu Emmanuelle Béart, będąca wówczas po sukcesie „Manon u źródeł”, wnosi do filmu mnóstwo wdzięku i energii, a Richard Bohringer znakomicie odnajduje się w roli ekspresyjnego furiata. Istotnym elementem spektaklu jest sama przestrzeń – nowoczesny apartamentowiec z automatycznie zamykającymi się drzwiami, stanowiący niemal osobnego bohatera napędzającego akcję. Oprawę muzyczną skomponował ceniony mistrz francuskiej muzyki filmowej Vladimir Cosma, tworząc lekki i wpadający w ucho motyw przewodni, który idealnie podkreśla zwariowane tempo wydarzeń. Za zdjęcia odpowiadał Robert Fraisse, potrafiący w zamkniętych wnętrzach zachować dynamikę i przejrzystość inscenizacji. „Na lewo od windy” do dziś pozostaje cenioną komedią pomyłek, stanowiącą doskonały przykład klasycznego francuskiego humoru lat 80. i pokazem mistrzowskiego operowania konwencją farsy.