Na lewo od windy

Opis filmu „Na lewo od windy"

Malarz Yann Ducoudray (Pierre Richard) jest pod urokiem zamężnej Florence Arnaud (Fanny Cottençon). Pewnego dnia, podczas wernisażu obrazów Yanna, artysta umawia się z Florence na wizytę w jego pracowni. Sąsiadami Yanna są Eva (Emmanuelle Béart) i Boris (Richard Bohringer), szalona para, która nie może żyć bez siebie, jak i ze sobą z powodu chorobliwej zazdrości Borisa. W dniu wizyty Florence następuje seria zwariowanych pomyłek.

Francuska komedia z 1988 roku w reżyserii Édouarda Molinaro, „Na lewo od windy” (oryg. „À gauche en sortant de l'ascenseur”), to jeden z klasycznych przykładów francuskiej farsy bulwarowej przeniesionej na wielki ekran. Scenariusz napisał Gérard Lauzier na podstawie własnej sztuki teatralnej. Film wpisuje się w najlepsze tradycje komedii opartej na błyskawicznym tempie, pomyłkach tożsamości i absurdalnych zbiegach okoliczności. Reżyser, mający na swoim koncie m.in. sukcesy z filmem „Klatka szaleńców” czy „Oskar”, po raz kolejny udowodnił swoje doskonałe wyczucie scenicznego rytmu w filmowym kadrze. Głównym bohaterem opowieści jest Yann Ducoudray (w tej roli Pierre Richard), ułożony i nieco nieśmiały malarz, który po długich staraniach wreszcie umawia się na randkę z wyśnioną kobietą, zamężną Florence Arnaud (Fanny Cottençon). Spotkanie ma odbyć się w luksusowym apartamencie artysty. Jednak plan idealnego popołudnia legnie w gruzach z powodu sąsiadów Yanna z naprzeciwka: porywczego, chorobliwie zazdrosnego rzeźbiarza Borisa (Richard Bohringer) oraz jego partnerki Evy (Emmanuelle Béart). Gdy przypadek i zatrzaśnięte drzwi sprawiają, że ubrana jedynie w bieliznę Eva ląduje na korytarzu, Yann postanawia jej pomóc. Decyzja ta uruchamia reakcję łańcuchową pomyłek, ukrywania się po szafach i gwałtownych wtargnięć kolejnych bohaterów. Film w całości opiera się na genialnej chemii między aktorami oraz precyzyjnie skonstruowanych gagach przestrzennych. Pierre Richard po raz kolejny kreuje charakterystyczną dla siebie postać roztargnionego, sympatycznego pechowca, tym razem zderzonego z naddatkiem dramaturgicznym sąsiedzkiego konfliktu. Towarzysząca mu Emmanuelle Béart, będąca wówczas po sukcesie „Manon u źródeł”, wnosi do filmu mnóstwo wdzięku i energii, a Richard Bohringer znakomicie odnajduje się w roli ekspresyjnego furiata. Istotnym elementem spektaklu jest sama przestrzeń – nowoczesny apartamentowiec z automatycznie zamykającymi się drzwiami, stanowiący niemal osobnego bohatera napędzającego akcję. Oprawę muzyczną skomponował ceniony mistrz francuskiej muzyki filmowej Vladimir Cosma, tworząc lekki i wpadający w ucho motyw przewodni, który idealnie podkreśla zwariowane tempo wydarzeń. Za zdjęcia odpowiadał Robert Fraisse, potrafiący w zamkniętych wnętrzach zachować dynamikę i przejrzystość inscenizacji. „Na lewo od windy” do dziś pozostaje cenioną komedią pomyłek, stanowiącą doskonały przykład klasycznego francuskiego humoru lat 80. i pokazem mistrzowskiego operowania konwencją farsy.