コーラス

映画『コーラス』のあらすじ

“池の底”という名の寄宿舎に赴任した音楽教師マチュー。さまざまな家庭の事情で集団生活をする子供たちに歌う喜びを教えるため、マチューは合唱団を結成する。幅広い年代におすすめの秀作。

"Pan od muzyki" (oryg. "Les Choristes") z 2004 roku w reżyserii Christophe’a Barratiera to jeden z najbardziej poruszających i cenionych francuskich komediodramatów XXI wieku. Akcja filmu rozgrywa się w powojennej Francji, w 1949 roku. Główny bohater, Clément Mathieu (w tej roli znakomity Gérard Jugnot), jest skromnym, niespełnionym kompozytorem i nauczycielem muzyki, który po paśmie niepowodzeń zawodowych przyjmuje posadę wychowawcy w zakładzie poprawczym dla trudnej młodzieży "Fond de l’Étang" ("Dno Stawu"). Placówką twardą ręką kieruje surowy dyrektor Rachin (François Berléand), wyznający bezkompromisową zasadę "akcja – reakcja", czyli natychmiastowe ukaranie za każde przewinienie. Widząc okrucieństwo systemu i cierpienie podopiecznych, Mathieu postanawia przełamać mur niechęci nie przemocą, lecz sztuką. Zakłada chłopięcy chór, nie przypuszczając, jak głęboko muzyka odmieni losy jego uczniów. Reżyserski debiut fabularny Christophe’a Barratiera jest nostalgicznym remakiem francuskiego klasyka z 1945 roku "Klatka słowików" ("La Cage aux rossignols"). Film zachwyca tradycyjnym, sprawnym warsztatem realizatorskim. Zdjęcia Jean-Yves'a Escoffiera pięknie kontrastują szary, mroczny świat surowej szkoły z ciepłem emocjonalnym, jakie stopniowo w niej rozkwita. Największą siłą produkcji są jednak kreacje aktorskie oraz niezapomniana muzyka. Gérard Jugnot stworzył postać wzruszającą, pełną łagodności i godności. Obok doświadczonych aktorów błyszczy naturszczyk Jean-Baptiste Maunier jako niezwykle utalentowany, lecz krnąbrny Pierre Morhange. Niezwykły, anielski śpiew młodego aktora porusza serca widzów, a ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Bruno Coulaisa – z uwielbianym utworem "Vois sur ton chemin" na czele – stała się prawdziwym fenomenem fonograficznym. "Pan od muzyki" osiągnął gigantyczny sukces frekwencyjny, gromadząc w samych francuskich kinach ponad osiem milionów widzów i stając się jednym z największych przebojów w historii tamtejszej kinematografii. Obraz zyskał również szerokie uznanie na arenie międzynarodowej, zdobywając dwie nominacje do Oscara (w kategoriach najlepszy film nieanglojęzyczny oraz najlepsza piosenka oryginalna), a także liczne statuetki, w tym dwa Cezary za muzykę i dźwięk. Sukces filmu przełożył się na nagły wzrost zainteresowania śpiewem chóralnym we Francji i wzmocnił pozycję kina humanistycznego. To uniwersalna opowieść o potędze empatii, edukacji poprzez pasję i nadziei, która udowadnia, że nawet w najbardziej ponurych miejscach można odnaleźć piękno.