殺人ゲームへの招待

映画『殺人ゲームへの招待』のあらすじ

1954年、ニュー・イングランドのとある地域にある大邸宅で、ディナー・パーティが開かれる。ゲストの顔ぶれは、上院議員ピーコック夫人、ワシントンのホステスとしてすご腕を発揮している。ワズワース、殺人を目のあたりにしても少しも騒がない無表情な男だ。ある重要人物の未亡人で腹黒い女ホワイト夫人、精神料医プラム教授、上品な官僚グリーン氏。いばりちらしてばかりいるマスタード大佐、セクシーでずる賢く自分の欲しいものを手に入れる術を心得ているスカーレット。他にフランス人メイド、イヴェット、ボディ氏らの面々だ。その夜、パーティーは緊張の中で開かれやがて彼らの秘密が暴かれる。

„Trop” (ang. Clue) z 1985 roku w reżyserii Jonathana Lynna to dziś dzieło absolutnie kultowe, stanowiące jeden z najbardziej udanych przykładów połączenia klasycznej komedii kryminalnej z groteskową satyrą. Oparty na niezwykle popularnej grze planszowej „Cluedo” film podjął ryzykowne wyzwanie przeniesienia mechaniki szukania mordercy na ekran kinowy. Scenariusz, napisany przez Lynna na podstawie pomysłu Johna Landisa, zręcznie wpisuje znaną planszówkową stylistykę w klimatyczne dekoracje Ameryki z czasów zimnej wojny i ery McCarthy'zmu. Akcja filmu przenosi widzów do 1954 roku. Sześcioro nieznających się wcześniej gości zostaje zaproszonych na tajemniczą kolację do mrocznej, odciętej od świata posiadłości Hill House. Zamiast gospodarza spotykają kamerdynera Wadswortha oraz uroczą pokojówkę Yvette. Szybko wychodzi na jaw, że każdy z przybyłych – występujących pod pseudonimami takimi jak Pani Peacock, Pan Green czy Pułkownik Mustard – jest szantażowany przez tego samego człowieka, tajemniczego pana Boddy'ego. Gdy gospodarz zostaje zamordowany w niewyjaśnionych okolicznościach za pomocą narzędzia zbrodni znanego z gry, rozpoczyna się szalony wyścig z czasem. Uczestnicy spotkania muszą odkryć, kto z nich jest zabójcą, zanim sami staną się kolejnymi ofiarami. Siłą „Tropu” jest fantastyczna, niesamowicie dynamiczna gra aktorska oraz zawrotne tempo akcji. Tim Curry jako Wadsworth daje popis wybitnej komediowej naddramatyczności, prowadząc resztę obsady (w tym Eileen Brennan, Madeline Kahn, Christophera Lloyda i Michael McKeana) przez labirynt korytarzy i tajemnych przejść. Stylistyka filmu nawiązuje do klasycznych adaptacji powieści Agathy Christie, lecz przełamuje ją absurdalnym humorem, błyskotliwymi ripostami i teatrem pomyłek. Zdjęcia Victora J. Kempera budują odpowiedni, klaustrofobiczny klimat gotyckiej rezydencji, a muzyka Johna Morrisa doskonale podkręca napięcie i podkreśla humorystyczny wydźwięk scen. Choć w momencie premiery w kinach film wywołał mieszane uczucia i nie odniósł sukcesu komercyjnego – głównie ze względu na eksperymentalny zabieg dystrybucyjny polegający na wysyłaniu do różnych kin wersji z różnymi zakończeniami – z czasem zdobył ogromny status uwielbianego klasyka. Połączenie formatu kryminału typu whodunit z czarną komedią i niezwykłą charyzmą całej obsady sprawia, że „Trop” do dziś pozostaje niedoścignionym wzorem adaptacji gry planszowej i jedną z najatrakcyjniejszych komedii lat 80.