Trop

Opis filmu „Trop"

Rok 1954. Sześć osób przybywa na uroczystą kolację do domu na odludziu. Zamiast pana domu zastają jedynie kamerdynera, Wadswortha, oraz pokojówkę Yvette. Okazuje się, że gospodarz został zamordowany w niewyjaśnionych okolicznościach. Każdy z gości może być mordercą. Sytuacja komplikuje się, gdy zaczynają ginąć kolejne osoby.

„Trop” (ang. Clue) z 1985 roku w reżyserii Jonathana Lynna to dziś dzieło absolutnie kultowe, stanowiące jeden z najbardziej udanych przykładów połączenia klasycznej komedii kryminalnej z groteskową satyrą. Oparty na niezwykle popularnej grze planszowej „Cluedo” film podjął ryzykowne wyzwanie przeniesienia mechaniki szukania mordercy na ekran kinowy. Scenariusz, napisany przez Lynna na podstawie pomysłu Johna Landisa, zręcznie wpisuje znaną planszówkową stylistykę w klimatyczne dekoracje Ameryki z czasów zimnej wojny i ery McCarthy'zmu. Akcja filmu przenosi widzów do 1954 roku. Sześcioro nieznających się wcześniej gości zostaje zaproszonych na tajemniczą kolację do mrocznej, odciętej od świata posiadłości Hill House. Zamiast gospodarza spotykają kamerdynera Wadswortha oraz uroczą pokojówkę Yvette. Szybko wychodzi na jaw, że każdy z przybyłych – występujących pod pseudonimami takimi jak Pani Peacock, Pan Green czy Pułkownik Mustard – jest szantażowany przez tego samego człowieka, tajemniczego pana Boddy'ego. Gdy gospodarz zostaje zamordowany w niewyjaśnionych okolicznościach za pomocą narzędzia zbrodni znanego z gry, rozpoczyna się szalony wyścig z czasem. Uczestnicy spotkania muszą odkryć, kto z nich jest zabójcą, zanim sami staną się kolejnymi ofiarami. Siłą „Tropu” jest fantastyczna, niesamowicie dynamiczna gra aktorska oraz zawrotne tempo akcji. Tim Curry jako Wadsworth daje popis wybitnej komediowej naddramatyczności, prowadząc resztę obsady (w tym Eileen Brennan, Madeline Kahn, Christophera Lloyda i Michael McKeana) przez labirynt korytarzy i tajemnych przejść. Stylistyka filmu nawiązuje do klasycznych adaptacji powieści Agathy Christie, lecz przełamuje ją absurdalnym humorem, błyskotliwymi ripostami i teatrem pomyłek. Zdjęcia Victora J. Kempera budują odpowiedni, klaustrofobiczny klimat gotyckiej rezydencji, a muzyka Johna Morrisa doskonale podkręca napięcie i podkreśla humorystyczny wydźwięk scen. Choć w momencie premiery w kinach film wywołał mieszane uczucia i nie odniósł sukcesu komercyjnego – głównie ze względu na eksperymentalny zabieg dystrybucyjny polegający na wysyłaniu do różnych kin wersji z różnymi zakończeniami – z czasem zdobył ogromny status uwielbianego klasyka. Połączenie formatu kryminału typu whodunit z czarną komedią i niezwykłą charyzmą całej obsady sprawia, że „Trop” do dziś pozostaje niedoścignionym wzorem adaptacji gry planszowej i jedną z najatrakcyjniejszych komedii lat 80.