4 aventures de Reinette et Mirabelle

Opis filmu „4 aventures de Reinette et Mirabelle"

„Cztery przygody Reinette i Mirabelle” (1987) to jeden z najbardziej urokliwych i kameralnych obrazów w dorobku Érica Rohmera, kluczowego przedstawiciela francuskiej Nowej Fali. Film powstał w przerwie między realizacją kolejnych części słynnego cyklu reżysera „Komedie i przysłowia”. Jest to lekka, ale zarazem niezwykle wnikliwa obserwacja obyczajowa, złożona z czterech niezależnych nowel. Opowiada o relacji dwóch dziewcząt o całkowicie odmiennych charakterach i wrażliwościach: prowincjonalnej, romantycznej idealistki Reinette oraz pragmatycznej, cynicznej paryżanki Mirabelle. Akcja rozpoczyna się na francuskiej wsi, gdzie bohaterki poznają się przypadkowo podczas wakacji. Pierwszy epizod skupia się na ich wspólnej próbie doświadczenia tzw. „błękitnej godziny” – ulotnego momentu tuż przed świtem, gdy natura zapada w całkowitą ciszę. Kolejne trzy nowele przenoszą się do Paryża, gdzie dziewczyny postanawiają razem zamieszkać. Zderzenie prostoduszności i bezkompromisowego moralitetu Reinette z miejską rzeczywistością prowadzi do serii dowcipnych sytuacji: starcia z zadufanym w sobie kelnerem w kawiarni, refleksji nad granicami dobroczynności i uczciwości wobec żebraków oraz przemyślanej mistyfikacji przy próbie sprzedaży obrazu handlarzowi sztuką. Stylistycznie film reprezentuje charakterystyczny dla Rohmera minimalistyczny naturalizm. Zrealizowany na taśmie 16 mm przy niewielkim budżecie, zachwyca autentyzmem i bezpretensjonalną lekkością. Zdjęcia autostwa Sophie Maintigneux nadają całości swobodny, niemal dokumentalny charakter, co doskonale współgra z błyskotliwymi dialogami. Największą siłą filmu jest aktorstwo – debiutujące Joëlle Miquel i Jessica Forde tworzą zgrany, pełen kontrastów duet. Niezwykle wyrazisty epizod kawiarniany serwuje również Fabrice Luchini. Muzyka Jean-Louisa Valero pojawia się zaledwie śladowo, dając przestrzeń naturalnym dźwiękom otoczenia. „Cztery przygody Reinette i Mirabelle” zyskały uznanie krytyków i miłośników kina autorskiego jako przejmujący, a zarazem bezpretensjonalny portret młodzieńczych postaw. Rohmer w mistrzowski sposób udowadnia, że najważniejsze pytania etyczne o prawdomówność, uczciwość i zasady współżycia społecznego ujawniają się nie w wielkich dramatach, lecz w prozaicznych, codziennych sytuacjach i drobnych gestach.