Cinefy – filmy, oceny, recenzje i gdzie obejrzeć online

„Mimo że cała seria Straszny Film ma bardzo specyficzny humor i zdecydowanie nie trafi do każdego, to od lat darzę ją dużą sympatią. Właśnie dlatego na seans najnowszej części wybrałem się z naprawdę pozytywnym nastawieniem. Początek filmu zapowiadał się bardzo dobrze i dawał nadzieję na udaną kontynuację. Niestety z każdą kolejną minutą miałem wrażenie, że twórcy coraz bardziej marnują jego potencjał. Ostatecznie zakończenie mocno mnie rozczarowało i uważam, że wykorzystano zaledwie część możliwości, jakie miał ten film. Mam wrażenie, że moje końcowe odczucia są i tak nieco lepsze głównie dlatego, że od początku byłem pozytywnie nastawiony do tej serii. Jeśli oglądałeś poprzednie części i lubisz ich charakterystyczny styl humoru, myślę, że warto dać tej produkcji szansę. Natomiast jeśli dopiero zastanawiasz się, od jakiego filmu zacząć, to nie byłby to tytuł, który umieściłbym na początku swojej listy.”

„„W pogoni za szczęściem” to film, który łatwo mógłby być zwykłą historią o sukcesie, ale działa właśnie dlatego, że pokazuje też całą drogę do niego — stres, bezsilność, wstyd i momenty, w których wszystko zaczyna się sypać. Will Smith wypada tutaj bardzo naturalnie, ale dla mnie najważniejsza jest relacja między Chrisem a jego synem. Dzięki niej film nie sprowadza się do prostego „wystarczy się nie poddawać”. Widać, ile kosztuje próba utrzymania normalności, kiedy człowiek praktycznie nie ma już żadnego zapasu bezpieczeństwa. Momentami film mocno gra na emocjach, ale robi to skutecznie. Najbardziej zostaje ze mną nie sam finał, tylko wszystkie małe sceny po drodze, w których bohater musi udawać przed synem, że wszystko jest pod kontrolą. To jeden z tych filmów, które potrafią dać motywację, ale bez udawania, że droga do sukcesu jest prosta. Motywy z "W pogoni za szczęściem" były wielokrotnie przeze mnie wykorzystywane jako źródło w wypracowaniach pisanych podczas uczęszczania w szkole średniej.”

„„Skazani na Shawshank” to film, który nie potrzebuje pościgów, efektów specjalnych ani wielkich zwrotów akcji, żeby trzymać uwagę od początku do końca. Najmocniej działa tutaj relacja między Andym i Redem oraz to, jak film pokazuje upływ czasu, nadzieję i przyzwyczajenie do miejsca, z którego teoretycznie każdy chciałby uciec. Podoba mi się też to, że historia nie próbuje na siłę wzruszać. Emocje wynikają z sytuacji i postaci, a nie z nachalnej muzyki czy przesadzonych dialogów. Im dalej, tym bardziej widać, że to nie jest tylko film o więzieniu, ale o tym, jak łatwo człowiek może pogodzić się z własnymi ograniczeniami. Mimo że film ma już swoje lata, nadal ogląda się go świetnie. To jeden z tych tytułów, po których zostaje coś więcej niż tylko „dobry film”.”