Adrenalina

Opis filmu „Adrenalina"

Chev Chelios to płatny zabójca, pracujący dla mafii. Któregoś dnia budzi się i znajduje przy łóżku płytę. Na niej nagranie, które na zawsze zmieni jego życie. Chev został w nocy otruty - wstrzyknięto mu do żyły specyfik nazywany "koktajlem z Pekinu". Nie ma na niego antidotum. Jedyną szansą, aby żyć, jest wysoki poziom adrenaliny z organizmie. Wiadomo, co to oznacza. Chev wyrusza więc w drogę, żeby rozpętać największą rozróbę w dziejach Los Angeles. Musi się spieszyć. Tym bardziej, że gangsterzy chcą zabić jego dziewczynę, Eve.

„Adrenalina” (ang. Crank) z 2006 roku w reżyserii duetu Mark Neveldine i Brian Taylor to jeden z najbardziej bezkompromisowych i dynamicznych thrillerów akcji pierwszej dekady XXI wieku. Twórcy zaprezentowali widzom absolutnie szalone, teledyskowe tempo, które zerwało ze stonowaną tradycją kina sensacyjnego na rzecz estetyki przypominającej gry wideo z serii Grand Theft Auto. Główną rolę powierzono Jasonowi Stathamowi, dla którego występ ten stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów w aktorskiej karierze i ugruntował jego pozycję jako czołowego gwiazdora kina akcji. Fabuła filmu opiera się na prostym, lecz niezwykle efektywnym pomysłem typu „high-concept”. Chev Chelios, płatny zabójca pracujący dla mafijnego syndykatu w Los Angeles, postanawia zerwać z dotychczasowym fachowym życiem. W odwecie jego rywal, Ricky Verona, wstrzykuje mu we śnie zabójczą syntetyczną truciznę, znaną jako „koktajl z Pekinu”. Substancja ta blokuje receptory serca i powoli prowadzi do zgonu. Jedynym sposobem na zatrzymanie działania toksyny jest ciągłe stymulowanie organizmu do produkcji wysokiego poziomu adrenaliny. Chelios rusza więc w zwariowany wyścig z czasem ulicami Miasta Aniołów, by odnaleźć sprawców, uratować swoją niczego nieświadomą dziewczynę Eve oraz wywrzeć krwawy odwet, zanim jego serce przestanie bić. To, co wyróżnia „Adrenalinę” na tle innych produkcji kryminalnych, to unikalny język wizualny i produkcyjna brawura. Reżyserzy zrezygnowali ze skomplikowanego sprzętu na rzecz lekkich, cyfrowych kamer HD. Sami operatorzy – w tym Neveldine i Taylor – często poruszali się na rolkach, filmując akcję bezpośrednio z bliska. Zastosowanie szybkich montaży, podzielonego ekranu (split-screen), nasyconych barw oraz zbliżeń na tętno bohatera nadało całości niepowtarzalną energię. Istotnym elementem jest także komediowy czarny humor i absurdalne sytuacje, w jakich znajduje się główny bohater, desperacko szukający jakichkolwiek bodźców podnoszących ciśnienie krwi – od zażywania twardych narkotyków, przez elektrowstrząsy, po spektakularne bójki i prowokowanie policji. Wielkim atutem filmu jest kreacja Jasona Stathama, który nie tylko pokazał znakomite wyczucie komediowe, ale przede wszystkim samodzielnie wykonał zdecydowaną większość wyczynów kaskaderskich. Towarzysząca mu Amy Smart wnosi do opowieści lekkość i urok, tworząc z nim specyficzny, kontrastowy duet. Całość dopełnia pulsująca, industrialno-elektroniczna ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Paula Haslingera, która idealnie synchronizuje się z akcją na ekranie. „Adrenalina” okazała się sukcesem komercyjnym i zyskała status filmu kultowego, co w 2009 roku zaowocowało równie zwariowaną kontynuacją – „Adrenalina 2: Pod napięciem”.