Alan Partridge

Opis filmu „Alan Partridge"

Uwielbiany przez odbiorców dziennikarz Alan Partridge (Steve Coogan) robi medialną karierę. Po latach pracy, pełnych lepszych i gorszych momentów, Partridge trafia do stacji radiowej w Norfolk, gdzie jest odpowiedzialny z poranną audycję. Pewnego dnia kierownictwo rozgłośni, szukając oszczędności, zwalnia jednego z prezenterów, Pata Farrella (Colm Meaney). Zdesperowany mężczyzna wdziera się na teren firmy i bierze zakładników. Obecny tam Partridge musi pomóc policjantom opanować sytuację.

Postać Alana Partridge'a, stworzona na początku lat 90. przez Steve'a Coogana i Armando Iannucciego na potrzeby radia BBC, z czasem stała się jedną z największych ikon brytyjskiej komedii. Po sukcesach kultowych seriali telewizyjnych, takich jak „Knowing Me, Knowing You” oraz „I'm Alan Partridge”, przeniesienie przygód małodusznego, egocentrycznego i pełnego kompleksów prezentera na duży ekran było naturalnym krokiem. Pełnometrażowy film z 2013 roku w reżyserii Declana Lowneya (znany w Wielkiej Brytanii pod tytułem „Alan Partridge: Alpha Papa”) przeniósł ten charakterystyczny styl humoru w ramy komedii sensacyjnej, zachowując przy tym unikalny duch pierwowzoru. Fabuła koncentruje się wokół lokalnej stacji radiowej North Norfolk Digital, która zostaje przejęta przez wielki koncern medialny. Nowi właściciele planują zmiany wizerunkowe oraz zwolnienia, co budzi ogromny niepokój wśród pracowników. Aby ratować własną pozycję, Alan bez skrupułów sugeruje zarządowi zwolnienie swojego starszego kolegi z anteny, Pata Farrella (Colm Meaney). Zdesperowany i rozgoryczony Pat wdziera się na imprezę pracowniczą ze strzelbą i bierze obecnych tam ludzi jako zakładników. Gdy na miejscu zjawia się policja, napastnik żąda, by jedynym łącznikiem ze światem zewnętrznym został właśnie Partridge. Dziennikarz postanawia wykorzystać tę niebezpieczną sytuację do odbudowania swojej nadszarpniętej reputacji i powrotu na szczyt popularności. Reżyser Declan Lowney precyzyjnie łączy specyficzny brytyjski humor oparty na zażenowaniu z elementami parodii kina oblężeniowego i pościgowego. Steve Coogan po raz kolejny wspina się na wyżyny swojego talentu, tworząc portret człowieka żałosnego, tchórzliwego, a zarazem bezgranicznie przekonanego o własnej wyjątkowości. Świetnym kontrapunktem dla Coogana jest Colm Meaney, wnoszący do roli zamachowca tragikomiczną nutę. Na ekranie pojawiają się także dobrze znane z seriali postaci, w tym Felicity Montagu w roli wiernej i bezgranicznie oddanej asystentki Lynn. Warstwa wizualna i dźwiękowa sprawnie buduje klimat wydarzeń zamkniętych w przestrzeni radiowego budynku oraz malowniczych plenerów hrabstwa Norfolk. W ścieżce dźwiękowej nie brakuje chwytliwych utworów muzycznych, które trafnie oddają prowincjonalny i lekko przestarzały gust głównego bohatera. Film spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem ze strony krytyków oraz wiernych fanów postaci. Został doceniony za to, że z powodzeniem przeniósł telewizyjny format na poziom kina pełnometrażowego, dostarczając mnóstwa inteligentnej i bezlitosnej satyry na media.