Alfa

Opis filmu „Alfa"

Czasy epoki lodowcowej, Europa 20 tys. lat temu. Młody mężczyzna wspólnie ze współplemieńcami wyrusza na swoje pierwsze polowanie. Kiedy zostaje ranny, ci porzucają go, skazując na pewną śmierć. Przerażony i samotny stara się przetrwać w bezlitosnym świecie dzikiej puszczy. Z obawą próbuje okiełznać odrzuconego przez stado wilka. Z czasem zaczynają sobie ufać, co więcej, mogą na siebie liczyć, tworząc niezwykłą parę sprzymierzeńców. Wspólnie pokonują niezliczone niebezpieczeństwa i pułapki losu, próbując odnaleźć drogę do domu zanim nadejdzie śmiertelna zima.

„Alfa” (2018) w reżyserii Alberta Hughesa to widowiskowy dramat przygodowy, który przenosi widzów w surowe realia Europy z okresu górnego paleolitu, około 20 tysięcy lat temu. Film przedstawia hipnotyzującą, poruszającą historię narodzin niezwykłej więzi między człowiekiem a wilkiem, dającej początek procesowi udomowienia psa. Głównym bohaterem jest Keda (w tej roli Kodi Smit-McPhee), młody i wrażliwy syn wodza plemienia, który wyrusza na swoje pierwsze wielkie polowanie na żubry. W wyniku tragicznego wypadku na klifie chłopiec zostaje dotkliwie ranny i uznany przez pozostałych członków grupy za zmarłego. Opuszczony i zdany wyłącznie na własne siły, musi zmierzyć się z bezlitosną naturą oraz nieuchronnie zbliżającą się, śmiertelnie groźną zimą. Kluczowym punktem zwrotnym opowieści staje się spotkanie Kedy z rannym wilkiem, odrzuconym przez własną watahę po nieudanym ataku. Zamiast zabić drapieżnika, młody myśliwy postanawia go opatrzyć i podzielić się z nim skromnymi zasobami. Z czasem początkowa nieufność i strach ustępują miejsca wzajemnemu szacunkowi, a bohaterowie stają się nierozłącznymi sprzymierzeńcami. Reżyser Albert Hughes, znany dotychczas z projektów tworzonych z bratem Allenem (m.in. „Księga ocalenia”), tym razem samodzielnie tworzy epicką opowieść o przetrwaniu. Jego styl wyraża się w harmonijnym połączeniu kameralnego dramatu relacyjnego z widowiskowym spektaklem wizualnym. Na szczególną uwagę zasługuje gra aktorska Kodiego Smita-McPhee, który znakomicie udźwignął ciężar prowadzenia narracji niemal bez użycia współczesnego języka. Na potrzeby filmu lingwistka Christine Schreyer stworzyła bowiem sztuczny język oparty na rekonstrukcjach mowy praindoeuropejskiej, co dodaje całej historii autentyzmu. Wizualną stronę filmu cechuje niezwykły pietyzm – zdjęcia autorstwa Martina Gschlachta zachwycają zapierającymi dech w piersiach krajobrazami, nakręconymi m.in. w kanadyjskiej prowincji Alberta oraz na Islandii. Efektowne ujęcia dzikiej przyrody i kontrasty między surowym mrozem a ciepłem ogniska idealnie współgrają z muzyką skomponowaną przez Josepha DeBeasi i Michaela Dannę. „Alfa” została pozytywnie przyjęta przez krytyków i widzów, którzy docenili obraz za wizualne piękno, emocjonalną głębię oraz szacunek dla ukazywanej epoki. Choć fabuła korzysta z uniwersalnych archetypów kina survivalowego, film wyróżnia się unikalną perspektywą historyczną i antropologiczną. To nie tylko poruszająca historia o walce z siłami natury, ale przede wszystkim hołd złożony pierwotnej przyjaźni, która zmieniła losy ludzkości i na zawsze przekształciła relację człowieka ze światem zwierząt.