Atlas zbuntowany. Część II

Opis filmu „Atlas zbuntowany. Część II"

Światowa gospodarka stoi na skraju załamania. Bezrobocie wzrosło do 24%. Benzyna w USA kosztuje 42 $ za galon. Tymczasem wciąż, w tajemniczych okolicznościach, znikają genialni inowatorzy, poczynając od artystów, a kończąc na przemysłowcach. Dagny Taggart, wiceszefowa Taggart Transcontinental, odkrywa urządzenie, które może stać się odpowiedzią na trwający kryzys energetyczny.

"Atlas zbuntowany. Część II" (org. Atlas Shrugged II: The Strike) z 2012 roku w reżyserii Johna Putcha to druga część filmowej adaptacji głośnej i wpływowej powieści Ayn Rand z 1957 roku. Akcja produkcji przenosi widzów do dystopicznej wizji Stanów Zjednoczonych, w której światowa gospodarka znajduje się na skraju całkowitej katastrofy. Stopa bezrobocia sięga przerażających 24 procent, cena benzyny drastycznie rośnie do poziomu 42 dolarów za galon, a rządowe regulacje coraz bardziej paraliżują prywatny sektor przemysłowy. W tym chaosie Dagny Taggart, zdeterminowana wiceprezes przedsiębiorstwa kolejowego Taggart Transcontinental, próbuje utrzymać swoją firmę na powierzchni wbrew narastającym naciskom biurokratycznym. Fabuła koncentruje się wokół poszukiwań tajemniczego twórca przełomowego silnika, którego prototyp Dagny odnajduje w zrujnowanej fabryce. Urządzenie zdolne do czerpania cichej i niewyczerpanej energii z elektryczności statycznej zawartej w atmosferze mogłoby stać się ostateczną odpowiedzią na globalny kryzys energetyczny. Sytuację komplikuje fakt, że w niewyjaśnionych okolicznościach ze świata znikają najbardziej utalentowani innowatorzy, myśliciele, artyści i przedsiębiorcy. W przestrzeni publicznej powraca jak echo niepokojące pytanie: „Kim jest John Galt?”. Dagny, łącząc siły z magnatem przemysłu hutniczego Henrym Reardenem, próbuje powstrzymać postępujący upadek cywilizacji i odkryć tajemnicę znikających genialnych umysłów. Pod względem realizacyjnym kontynuacja różni się znacząco od części pierwszej. Wyzwania budżetowe oraz spory harmonogramowe zmusiły producentów do całkowitej wymiany obsady aktorskiej. Rolę Dagny Taggart przejęła Samantha Mathis (zastępując Taylor Schilling), natomiast w postać Henry’ego Reardena wcielił się Jason Beghe. Reżyser John Putch postawił na bardziej bezpośrednią i telewizyjną formę narracji, w której kluczowe miejsce zajmują filozoficzne monologi i dyskusje dotyczące obiektywizmu, wolnego rynku oraz wolności jednostki. Zdjęcia oraz oprawa muzyczna zostały podporządkowane surowemu, niepokojącemu klimatowi Ameryki zmagającej się z blackoutami i zapaścią infrastruktury. Premiera filmu została zaplanowana w taki sposób, aby zbiegła się w czasie z kampanią przed wyborami prezydenckimi w USA w 2012 roku, co dodatkowo podkreślało jego publicystyczny charakter. Choć krytycy filmowi ocenili produkcję dosyć surowo, wskazując na skromny budżet oraz dydaktyczny ton, dzieło znalazło swoich odbiorców pośród zwolenników myśli libertariańskiej i prawicowej. "Atlas zbuntowany. Część II" stanowi istotny element niezależnego kina politycznego, konsekwentnie rozwijając ideologiczne wątki zapoczątkowane w pierwszej części i przygotowując grunt pod finał trylogii.