Boso w parku

Opis filmu „Boso w parku"

Neil Simon, mistrz komedii z Brodwayu, przekształca sztukę teatralną o młodym, konserwatywnym prawniku i jego nietuzinkowej narzeczonej w klasyczną komedię romantyczną. Robert Redford gra Pana Poważnego, a Jane Fonda jego młoda żonę, która ponad wszystko przedkłada dobra zabawą. Kiedy uniesienia miodowego miesiąca ustępują codziennej rutynie, a ona przeobraża się w kurę domową pilnującą małego mieszkania na piątym piętrze (bez windy), małżeńska harmonia zmienia się w tragikomiczną huśtawkę niespełnionych marzeń. Do tego dochodzi narzekająca teściowa i filtrujący z nią starszy sąsiad. Czy młodzi mają szansę na happy end?

Film „Boso w parku” (1967) w reżyserii Gene’a Saksa to ekranizacja niezwykle popularnej broadwayowskiej komedii napisanej przez Neila Simona. Scenariusz, oparty w dużej mierze na osobistych doświadczeniach małżeńskich samego dramaturga, opowiada historię świeżo upieczonych małżonków: konserwatywnego, ułożonego prawnika Paula Brattera (Robert Redford) oraz jego impulsywnej, pełnej energii i żywiołowości żony Corie (Jane Fonda). Po namiętnym miodowym miesiącu spędzonym w nowojorskim hotelu Plaza, młoda para wprowadza się do swojego pierwszego wspólnego mieszkania w artystycznej dzielnicy Greenwich Village. Lokum okazuje się jednak sporym wyzwaniem – mieści się na piątym piętrze w budynku bez windy, dziura w szklanym dachu wpuszcza zimowe powietrze, a sąsiedztwo obfituje w niezwykle osobliwe postacie. Zderzenie wyidealizowanych wyobrażeń o małżeństwie z prozą codziennego życia szybko staje się źródłem gwałtownych napięć i nieporozumień. Podczas gdy Corie pragnie przygód, spontaniczności i odrobiny szaleństwa – czego symbolicznym wyrazem ma być tytułowy spacer boso po zamarzniętym parku – Paul skupia się przede wszystkim na rozpoczynającej się karierze prawniczej, zdrowym rozsądku i porządku. Sytuację dodatkowo komplikuje wizyta nadopiekuńczej matki Corie, Ethel (Mildred Natwick), oraz interwencja charyzmatycznego, ekscentrycznego sąsiada z poddasza, Victora Velasco (Charles Boyer). Wspólny, katastrofalny wieczór w egzotycznej restauracji ujawnia głębokie różnice charakterów młodych małżonków i doprowadza ich relację na skraj poważnego kryzysu. Siłą filmu jest przede wszystkim świetnie skonstruowany, iskrzący dowcipem scenariusz Neila Simona oraz znakomita chemia między odtwórcami głównych ról. Robert Redford, powtarzający rolę, którą zasłynął na scenie Broadwayu, idealnie oddaje sztywność, profesjonalizm i ukryte emocje Paula. Jane Fonda wnosi na ekran swobodę, niezależność, wielki wdzięk oraz powiew obyczajowej rewolucji lat 60. Równie wybitne kreacje drugoplanowe tworzą Mildred Natwick oraz Charles Boyer. Gene Saks sprawnie przeniósł teatralny materiał na wielki ekran, dbając o dynamiczne tempo i udanie łącząc sceny kameralne z ujęciami plenerowymi Nowego Jorku autorstwa operatora Josepha LaShelle'a. Całość dopełnia lekka, utrzymana w jazzowym duchu muzyka Neala Heftiego. „Boso w parku” pozostało jedną z najbardziej cenionych komedii romantycznych swojej epoki, celnie i z wdziękiem pokazującą wyzwania wczesnego etapu wspólnego życia.