Chleb, miłość i…

Opis filmu „Chleb, miłość i…"

Były karabinier powraca w rodzinne strony, gdzie obejmuje funkcję komendanta. Tam poznaje piękną Sofię, która postanawia wykorzystać mężczyznę do swoich prywatnych celów.

„Chleb, miłość i…” (org. „Pane, amore e...”) z 1955 roku w reżyserii Dino Risiego to trzecia część niezwykle popularnej włoskiej serii komediowej, rozpoczętej przez Luigiego Comenciniego filmami „Chleb, miłość i fantazja” oraz „Chleb, miłość i zazdrość”. Obraz wpisuje się w nurt tzw. neorealizmu różowego (neorealismo rosa), który łączył obyczajowe obserwacje powojennych Włoch z lekką, humorystyczną formą i wątkami romantycznymi. Film wyróżnia się na tle poprzedników przejściem z czarno-białej taśmy na nasycony kolorami Eastmancolor oraz zmianą obsadową w głównej roli żeńskiej – słynną Ginę Lollobrigidę zastąpiła wschodząca gwiazda włoskiego kina, Sophia Loren. Fabuła skupia się na dalszych losach charyzmatycznego, choć nieco naiwnego byłego sierżanta karabinierów, Antonio Carotenuto (w tej roli genialny Vittorio De Sica). Po odejściu ze służby powraca on do rodzinnego Sorrento, aby objąć stanowisko komendanta lokalnej straży miejskiej. Na miejscu okazuje się jednak, że jego rodzinny dom jest wynajmowany przez piękną i żywiołową handlarkę ryb, Sofię (Sophia Loren), zwaną „La Smargiassa”. Sofia nie zamierza się łatwo wyprowadzić i postanawia wykorzystać słabość Antonio do niewieścich wdzięków, by zachować lokum i jednocześnie wzbudzić zazdrość w swoim narzeczonym, młodym rybaku Nicola. Reżyseria Dino Risiego nadaje całości dynamiczne tempo i lekkość charakterystyczną dla późniejszych arcydzieł rodzącej się wówczas klasycznej komedii w stylu włoskim (commedia all'italiana). Ogromną zaletą produkcji są malownicze zdjęcia Giuseppe Rotunno, które w pełni wykorzystują urok słonecznego wybrzeża Amalfi i Sorrento. Muzyka Alessandro Cicogniniego doskonale współgra z ekranowymi wydarzeniami, a scena, w której Vittorio De Sica i Sophia Loren tańczą żywiołowe mambo („Mambo Italiano”), przeszła do historii światowej kinematografii jako ikoniczny moment włoskiego kina rozrywkowego. Film odniósł olbrzymi sukces komercyjny zarówno we Włoszech, jak i na rynkach międzynarodowych, utrwalając pozycję Sophii Loren jako międzynarodowego symbolu seksu i utalentowanej aktorki komediowej. Partnerujący jej Vittorio De Sica po raz kolejny udowodnił swój wszechstronny talent aktorski. „Chleb, miłość i…” zdobył uznanie krytyków i branży, stając się jednym z najważniejszych tytułów we włoskim kinie popularnym lat 50. XX wieku.