Cierń

Opis filmu „Cierń"

Nic nie zapowiadało, że romantyczna rocznicowa randka zakończy się dla Polly i Setha na opuszczonej stacji benzynowej, gdzieś pośród amerykańskich bezdroży. Nic też nie wskazywało na to, że zostaną sterroryzowani i uprowadzeni przez zbiegłego więźnia i jego bezlitosną partnerkę. Nikt nie pomyślałby również o tym, że na tej opuszczonej stacji właśnie tych czworo ludzi będzie kiedykolwiek musiało współpracować żeby przeżyć. Nikt jednak wcześniej nie był w stanie wyobrazić sobie tego co kryje owa opuszczona stacja benzynowa. Zaczęła obowiązywać jedna najważniejsza zasada. Żeby przeżyć – nie daj sobie wejść pod skórę.

„Cierń” (tytuł oryginalny: „Splinter”) z 2008 roku to kameralny, niezależny horror science-fiction w reżyserii Toby'ego Wilkinsa, który zyskał status jednego z najbardziej udanych i dopracowanych niskobudżetowych filmów grozy pierwszej dekady XXI wieku. Fabuła skupia się na Sethcie – racjonalnym doktorancie biologii – oraz jego zdecydowanej partnerce Polly. Para planuje romantyczny wyjazd pod namiot, jednak ich plany zostają gwałtownie przekreślone przez spotkanie z niebezpiecznym zbiegłym więźniem Dennisem oraz jego uzależnioną od narkotyków partnerką Lacey. Przestępcy przejmują kontrolę nad samochodem bohaterów i zamierzają uciec w stronę meksykańskiej granicy. Sytuacja ulega jednak diametralnej zmianie, gdy pojazd ulega awarii na odciętej od świata stacji benzynowej pośród amerykańskich bezdroży. Na miejscu okazuje się, że prawdziwym zagrożeniem nie są porywacze, lecz przerażający pasożytniczy organizm przypominający czarne kolce, który infekuje tkanki żywych i martwych stworzeń. Zakażone ciało zostaje opanowane przez rozrastające się monstrum, które drastycznie łamie kości i zniekształca zwłoki, by przekształcić je w bezwzględnego żywiciela polującego na kolejne ofiary. Cztery postacie, zmuszone do przełamania wzajemnej nieufności i strachu, muszą połączyć siły, aby przetrwać w zamkniętej przestrzeni stacji benzynowej. Szybko odkrywają, że agresywny stwór reaguje przede wszystkim na ciepło ludzkiego ciała, co zmusza ich do podejmowania drastycznych kroków zaradczych. Jednym z największych atutów filmu Wilkinsa jest sprawne operowanie konwencją body horroru oraz czerpanie z najlepszych wzorców klasyki gatunku, takich jak „Coś” Johna Carpentera. Twórcy postawili przede wszystkim na praktyczne efekty specjalne i przemyślaną charakteryzację, ograniczając efekty komputerowe do absolutnego minimum. Monstrum jest plątaniną przerażająco wykręconych kończyn i kości, co osiągnięto dzięki zaangażowaniu akrobatów oraz zastosowaniu skomplikowanych protez. Aktorsko film wyróżnia się przekonującymi kreacjami, ze szczególnym uwzględnieniem Shea Whighama, który nadaje postaci kryminalisty nieoczekiwaną głębię oraz moralną dwuznaczność. Zdjęcia Nelsona Cragga znakomicie potęgują poczucie izolacji i klaustrofobii, operując bliskimi kadrami i surowym oświetleniem. Dojrzała reżyseria oraz dynamiczny montaż sprawiają, że film nie traci tempa od pierwszej do ostatniej minuty, stanowiąc godny polecenia wzór współczesnego kina grozy.